ไงก็ต้องทำให้มือเท้าสะอาดไว้ก่อน อย่าได้คิดจะทำมือยื่นมือยาวเชียว… ทางนั้นเขาเตือนมาแล้ว หากทำตัวเป็นแมวขโมยละก็ จะมาโทษว่าฉันไม่ปกป้องไม่เข้าข้างไม่ได้นะ!”
จอมยุทธ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้น
“รับทราบครับผู้ตรวจการจาง”
“พวกเราเข้าใจและจะไม่สร้างปัญหาครับ”
สองคนที่เหลือต่างรับคำ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ตรวจการจางก็มีท่าทีผ่อนคลายลง “โอเค ๆ เรามาแจกจ่ายเสบียงกัน หลังแจกเสร็จแล้ว พวกเราก็จะได้รับรางวัลในส่วนของตัวเอง อย่าลืมเอาไปใช้ฝึกฝนล่ะ”
เมื่อพูดจบเขาก็ลุกขึ้นเดินออกไป
บทสนทนานั้นแม้จะเบาแทบกระซิบ หากพวกเขาไม่รู้เลยว่าผู้ดูแลจากวิหารราชันย์เทพยุทธ์เป็นถึงนายพลเมือง แน่นอนว่าแม้แต่เสียงสายลมบนทุ่งหญ้าซึ่งห่างออกไปหลายพันเมตรก็ไม่พ้นจากโสตประสาทของเขา
ครั้นเห็นชายทั้งสามออกไป ผู้ดูแลก็อดเปรยยิ้มออกมาไม่ได้
กระนั้นเขาก็ไม่ได้แยแส ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่คดโกง เขาก็ไม่มีความจำเป็นใดต้องลงมือ
คิดได้เช่นนั้น เขาจึงหลับตาลงและเริ่มฝึกวิชาอย่างเงียบ ๆ อีกครั้ง
ภายนอกอาคาร
ทันทีที่ผู้ตรวจการจางและลูกน้องออกมา พวกเขาก็พบว่าด้านนอกมีผู้คนกำลังต่อแถวยาวเรียงรายอยู่แล้ว จอมยุทธ์หลายพันชีวิตเหล่านั้นกำลังรอคอยค่าตอบแทบด้วยความสงบ
“ผู้ตรวจการจางออกมาแล้ว!”
“มาแล้วจริง ๆ ด้วย!”
“ในที่สุดก็ออกมาจนได้ ปล่อยให้รอตั้งนาน!”
เสียงพูดคุยเอ็ดอึงไปทั่วบริเวณ
“ทุกคนอยู่ในความสงบ!”
ผู้ตรวจการจางพูดขึ้นด้วยเสียงอันดัง มันทำใ
