บทที่ 406 กลืนกินจักรพรรดิอสูรจระเข้ยักษ์ และ พรสวรรค์แรงโน้มถ่วง!
ฉู่โม่วสนทนากับราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางครู่ใหญ่ ก่อนจะขอตัวลาเมื่อเห็นว่าดวงอาทิตย์คล้อยต่ำ
ภายนอกวิหารราชันย์เทพยุทธ์ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ดวงดาวบางดวงที่กระจัดกระจายในห้วงอวกาศแสนไกลเริ่มประกายแสง หมอกจาง ๆ ของชั้นบรรยากาศเข้าบดบังความงามนั้นให้พร่ามัว
ภายใต้แผ่นผืนของท้องฟ้า
คนมากมายเดินขวักไขว่บนถนน ผู้ปลุกพลังบางคนริเริ่มสร้างบ้านหลังใหม่ ในขณะที่เภสัชกรนำยาฟื้นฟูมาให้คนธรรมดาที่บาดเจ็บ
คุณภาพของยาดังกล่าวแม้ไม่ดีนัก และไม่เป็นประโยชน์ใดต่อบรรดาผู้ปลุกพลังที่มีวรยุทธ์ แต่หากสำหรับคนธรรมดาแล้ว สิ่งนี้จัดได้ว่าเป็นยาวิเศษสรรพคุณครอบจักรวาล เพียงเม็ดเดียวก็บรรเทาอาการบาดเจ็บได้อย่างรวดเร็ว แม้แต่โรคบางชนิดก็ยังรักษาหาย!
ห่างไปไม่ไกลนัก สถานบรรเทาภัยพิบัติกำลังจัดหาน้ำร้อน อาหาร รวมไปถึงที่อยู่ชั่วคราวให้แก่ผู้ประสบภัยอาศัยก่อน
ผู้คนจำนวนมากต่างเข้าแถวรอความช่วยเหลือจากพวกเขา ถึงอย่างไรความตระหนกที่เคยมีก็สร่างซาลงมากแล้ว กลับกันพวกเขามีสีหน้าพอใจรวมทั้งท่าทีผ่อนคลาย คล้ายว่าประทับใจในมาตรฐานการกอบกู้สถานการณ์ครั้งนี้ไม่น้อย
แม้เป็นเพียงภาพที่เรียบง่าย หากฉู่โม่วอดยิ้มไม่ได้เมื่อพบเห็น
พูดก็พูดเถอะ…
ตั้งแต่ที่เขาฝึกฝนวรยุทธ์ ความปรารถนาแรกของเขาคือการอยู่รอดในโลกที่แสนอันตรายนี้ แต่เมื่อรากฐานการฝึกฝนแข็งแกร่งขึ้นเรื่อ
