ียงนุ่มนวล
“ครับ”
ฉู่โม่วพยักหน้าและพูดต่อ “ผมรู้สึกสงสัยอะไรขึ้นมานิดหน่อย ก็เลยอยากจะถามคำถามนั้นและหวังว่าท่านราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางจะสามารถคลายข้อข้องใจนี้ได้”
“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนักหรอกครับ”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางจิบชาและแสดงท่าทีว่าตนอยากจะฟังคำถามนั้น
“เมื่อสองร้อยปีก่อน โลกได้เปลี่ยนแปลงไปโดยสิ้นเชิง ในตอนตั้งต้น มนุษยชาติไม่มีพลังเพียงพอที่จะตอบโต้สัตว์อสูรกลับไปได้ หรือต่อให้ค้นพบพลังของอณูแห่งชีวิตแล้ว แต่มันก็เกือบจะเป็นไม่ได้เลยที่จะยับยั้งการจู่โจมของสัตว์อสูร… ภายหลัง ผมได้ยินมาจากที่ท่านเจ้าวิหารพูดว่า มนุษย์ถ้ำเป็นผู้ช่วยพวกเราเอาไว้ และช่วยนำพามนุษยชาติออกจากช่วงวิกฤตเสี่ยงตายนั้นจนสามารถยืนหยัดได้ถึงทุกวันนี้”
“แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้… มันทำให้ผมสับสนไปหมด”
ฉู่โม่วงุนงงและพูดต่อ “เห็นได้ชัดเลยว่ามนุษย์ถ้ำไม่ได้หวังดีกับพวกเรา ทำไมพวกมันถึงช่วยเราในตอนแรกล่ะครับ?”
“ไม่เพียงแต่ช่วยปกป้องมนุษย์จากสัตว์อสูร แต่ยังช่วยพวกเราสร้างฐานอยู่อาศัย รวมไปถึงพัฒนาวรยุทธ์ แบบนี้ไม่ใช่ว่ามันคือการเพิ่มพลังให้กับศัตรูในอนาคตของพวกมันเหรอครับ?”
ไม่มีสิ่งที่เรียกว่า ช่วยโดยไม่หวังผลตอบแทน
เมื่อโลกเปลี่ยนแปลงไป มนุษย์ถ้ำนั้นกลับกลายเป็นผู้ทรงพลังที่สุด ในขณะที่มนุษย์ก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
หากมนุษย์ถ้ำทุ่มเทเวลาให้กับการพัฒนาฝีมือของตนเองจนได้นักรบระดับราชันย์เทพยุทธ์มาครอบ
