่เป็นทางเดียวที่จะทำให้สัตว์อสูรรู้จักเกรงกลัวซะบ้าง!”
หัวใจของฉู่โม่วนั้นแน่วแน่ เลือด พลังปราณ และอณูแห่งชีวิตของเขาไหลเวียนอย่างบ้าคลั่งยิ่งกว่าเก่า อีกาสุริยันที่อยู่ด้านหลังสัมผัสได้ถึงความคิดของฉู่โม่ว แล้วแสงสีทองก็เปล่งประกายมากยิ่งขึ้น พลังไร้ที่สิ้นสุดสูบฉีดเข้าไปในร่างกายของฉู่โม่ว ทำให้พลังของเขาทะยานสูงขึ้นอีกครั้ง
ตูม! ตูม! ตูม!
กำปั้นยังคงพุ่งลงมาบดขยี้จระเข้ยักษ์อย่างไม่หยุดหย่อน ทุกครั้งที่มันต่อยลงมาจะเกิดเสียงดังลั่นราวกับกลองรบในขณะที่เลือดเนื้อนับไม่ถ้วนกระจุยกระจายออกมาภายใต้การโจมตีนี้
แผ่นหลังของจระเข้ยักษ์แทบทะลุเป็นรู ร่างกายของมันเกือบจะขาดครึ่งและทั้งร่างถูกบดขยี้ลึกลงไปในพื้นดิน
สติของมันค่อย ๆ พร่ามัวลงและแม้แต่จิตวิญญาณของมันก็เริ่มแตกสลาย
ในที่สุด
ตูม!
พลังในร่างกายของฉู่โม่วพลุ่งพล่านจนถึงขีดสุด เขาต่อยไปที่หัวของจระเข้ยักษ์
ประกอบกับเสียงดังสนั่น ร่างกายของจระเข้ยักษ์ทนไม่ไหวอีกต่อไปและถูกหมัดของฉู่โม่วเจาะทะลวง เลือดและกระดูกมหาศาลระเบิดออกไปทั่วทุกทิศทาง
ราชาอสูรจระเข้ยักษ์นิ่งงันและไร้ซึ่งการเคลื่อนไหว
เมื่อรัศมีของราชาอสูรจระเข้ยักษ์จางหายไปจากท้องฟ้า มนุษย์และสัตว์อสูรทั้งหมดต่างก็ตกตะลึง
“สัตว์อสูรที่น่าสะพรึงกลัวนั่น หรือว่ามันจะ…”
“ตายแล้ว?”
เมื่อคิดได้ดังนั้น ทุกคนก็อดรู้สึกหวาดผวาไม่ได้
ถึงพวกเขาจะคิดอยู่ในใจระหว่างที่ฉู่โม่วโจมตีราชาอสูร
