ถูกส่งต่อไปด้วยก็ได้
…
บนพื้นดินห่างไกลออกไป ราชาอสูรจระเข้ยักษ์ยังคงดิ้นไปมาอย่างบ้าคลั่งและร้องอ้อนวอนขอชีวิต
“อย่าทำข้า หยุดเถอะ ข้าขอร้องละ…”
น้ำเสียงของมันทั้งสั่นเครือและเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ตอนนี้มันกำลังเสียใจอย่างสุดซึ้ง
หากรู้ว่าจะจบลงเช่นนี้ มันคงไม่โจมตีสุดยอดฐานจงไห่กะทันหันแบบนี้… ไม่สิ! มันคงไม่ออกมาจากทะเลตั้งแต่แรกและซ่อนตัวอยู่ใต้ทะเลลึกไกลชายฝั่งไปแล้ว!
แต่ตอนนี้ก็สายเกินกว่าจะพูดอะไรได้แล้ว
กระดูกสันหลังของมันหักและร่างกายของมันถูกฉู่โม่วต่อยจนเป็นรูขนาดใหญ่ ร่างของมันอาบไปด้วยเลือด พละกำลังของมันอ่อนแอลงมหาศาล และพลังชีวิตของมันก็หายไปจนเกือบหมดแล้ว ตอนนี้มันได้แต่อ้อนวอนขอความเมตตาและหวังว่ามนุษย์คนนี้จะยอมไว้ชีวิต
ไม่อย่างนั้น จุดจบเพียงอย่างเดียวก็คือถูกซ้อมจนตาย
ดังนั้นแล้ว ตอนนี้ในหัวใจของมันจึงมีเพียงแค่ความคิดที่จะเอาชีวิตรอดเท่านั้น
จระเข้ยักษ์ฉายแววตาขอร้องออกมา
แต่ฉู่โม่วก็ไม่เบามือลงแม้แต่น้อย สีหน้าของเขาเองก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด
เขานึกถึงเหล่าสัตว์อสูรที่บุกเข้ามาและกลืนกินมนุษย์อย่างโหดร้าย เขานึกถึงสุดยอดฐานซูฮั่งและฐานของมนุษย์อีกมากกว่าสิบฐานโดยรอบที่ถูกทำลาย รวมไปถึงมนุษย์มากกว่าสามสิบห้าล้านชีวิตที่ต้องตายไป
นี่ทำให้หัวใจแข็งกระด้างราวกับเหล็กกล้า
“เรามันคนละเผ่าพันธุ์กัน หัวใจของเรามันต่างกัน!”
“ถ้าตัดวัชพืชก็ต้องถอนรากถอนโคนให้หมด นี
