ก้มต่ำลงเล็กน้อย
เป็นดวงตาคู่หนึ่งที่พร่างพราวราวกับดวงอาทิตย์ ซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่เย็นยะเยือกและน่าพรั่นพรึง กำลังจับจ้องไปที่ทุกคน
“เฮือก…”
โลกคล้ายกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ
เพียงแค่การจ้องมองก็ทำให้ลมหยุดพัด เมฆฝนเลือนหาย และแม้แต่ดวงอาทิตย์ก็หรี่แสงลงมาก ราวกับเกรงกลัวการดำรงอยู่ของตัวตนตรงหน้านี้
ณ ตอนนี้
ผู้ปลุกพลังทุกคนรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องจากเทพองค์จริง มีความเย็นยะเยือกไม่รู้จบค่อย ๆ ครอบงำพวกเขาโดยไม่รู้ตัว จนบังเกิดความรู้สึกเกรงขามจากก้นบึ้งของจิตใจ
ทั้งหมดต่างเริ่มหดหัวลง โดยไม่มีความกล้าที่จะเผชิญหน้ามอง ราวกับพวกเขากำลังเคารพนอบน้อมต่อจักรพรรดิ ด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน
กลัว!
ผวา!
ระทึก!
เหลือเชื่อ!
ตื่นตระหนก!
อารมณ์ด้านลบนับไม่ถ้วนตามหลอกหลอนผู้ปลุกพลังของเผ่าพันธุ์มนุษย์ทุกคน!
แม้ว่าพวกเขาจะสามารถต่อสู้กับสัตว์ดุร้ายได้ โดยไม่ห่วงชีวิตหรือหวาดกลัวต่อความตาย และก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญ
นั่นเป็นเพราะพวกเขารู้ว่า
ตนเองยังพอมีโอกาสที่จะฆ่าหรือทำร้ายสัตว์อสูรให้บาดเจ็บสาหัส ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เกรงกลัวและกล้าที่จะใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน!
แต่ตอนนี้พวกเขากลับมีความคลางแคลงเกิดขึ้นในใจ
สัตว์ดุร้ายที่ส่องแสงเจิดจ้าราวกับดวงอาทิตย์อันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นเหมือนเทพเจ้าที่ฟื้นคืนชีพจากยุคโบราณ มันเป็นสิ่งที่พวกเขาสามารถต่อกรรับมือด้วยพลังของมนุษย์ตัวจ้อยได้จริง ๆ หรือ?!
ทุกค
