นมีความสงสัยอยู่ในใจ
…
ราชาอสูรได้เบนดวงตาที่เหมือนกับดวงอาทิตย์จากเผ่าพันธุ์มนุษย์จำนวนมาก ก่อนจะหันมาจับจ้องร่างของฉู่โม่ว และกล่าวด้วยน้ำเสียงอันยิ่งใหญ่ “มนุษย์ตัวน้อย เจ้าแข็งแกร่งมากก็จริง แต่เจ้าล้ำเส้นเกินไปแล้ว!”
ทุกถ้อยคำนั้นเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราว จนสามารถทำให้บรรยากาศโดยรอบปั่นป่วน และเต็มไปด้วยเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่า
“พวกสัตว์อสูรป่าเถื่อนเข้ามาโจมตีเราก่อน ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง ฉันก็ต้องตอบโต้ออกไปบ้างเป็นเรื่องธรรมดา!”
ฉู่โม่วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
อย่างไรก็ตาม คำพูดนั้นกลับเต็มไปด้วยไอสังหารที่รุนแรง จนกระบี่ในมือสั่นคลอนตอบรับ เห็นได้ชัดว่ามันสัมผัสได้ถึงเจตนาสังหารในใจของเจ้านายมัน
“รนหาที่ตายซะแล้ว!”
ราชาอสูรรู้สึกเดือดดาลยิ่ง
มันมีชีวิตอยู่มาไม่รู้กี่ปี และด้วยสถานะปัจจุบัน ไม่เคยมีใครกล้าขัดความประสงค์ของมันแม้แต่น้อย ทว่าตอนนี้กลับมีมนุษย์ตัวเล็กเท่ามดผู้หนึ่ง กำลังเผชิญหน้ากับมันแบบตรง ๆ และยังกล้าที่จะปล่อยเจตนาสังหารออกมาโดยไม่ได้รับอนุญาต
ก็แค่คนโง่ไม่ประมาณตนผู้หนึ่ง!
เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น สัตว์อสูรจระเข้ยักษ์ก็ส่งเสียงร้องคำรามทันที
ทันใดนั้นเอง
การสะกดข่มที่น่าพรั่นพรึงปรากฏขึ้น ก่อนจะแผ่กระจายไปทั่วโลกอย่างรวดเร็ว จนปกคลุมพื้นที่โดยรอบหลายพันกิโลเมตร
“โฮก!”
จารึกเวทขนาดใหญ่ที่ปกป้องฐานทัพจงไห่ทั้งหมด ซึ่งเคยรับมือกับการโจมตีของสัตว์อสูรนับไม่ถ้วนอย่างแข็
