งการจะพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและยินยอมโดยไม่ลังเล
“ในเมื่ออนาคตของสำนักวิถีอากาศของฉัน ย่อมต้องถูกทำลายลง มันคงยากที่สิ่งตกทอดของพวกฉันจะถูกส่งต่อให้ถึงมือของผู้ที่คู่ควรกับมันจริง ๆ”
“ฉันในฐานะผู้ปกครอง อยากจะส่งมอบมรดกแห่งสำนักวิถีอากาศให้แก่เธอ และหวังว่าสักวันหนึ่งในอนาคต หากเธอได้พบกับศิษย์ผู้เหลือรอดแห่งสำนักวิถีอากาศเข้า เธอจะมอบสิ่งนี้ให้แก่เขา… ฉันไม่อยากให้สำนักที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นถึงมหาอำนาจ… ต้องหยุดลงแต่เพียงเท่านี้!”
“แน่นอนว่า ฉันมีสิ่งของตอบแทนมอบให้ สหายน้อยฉู่โม่ว เธอยังสามารถฝึกฝนได้… พรสวรรค์ของเธอนั้นล้ำเลิศ แม้แต่สวีอวิ้นเอ๋อร์ก็ไม่อาจทัดทานเธอได้ ฉันเองก็อยากจะให้เธอเป็นผู้สืบทอดมรดกชิ้นนี้ แต่ดูเหมือนว่าพวกฉันคงไม่ได้เห็นความสำเร็จและแสดงความยินดีให้เธอได้”
พูดเช่นนั้น รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนมุมปากของชายชรา
ซึ่งทางฉู่โม่วเองก็เผยรอยยิ้มน้อย ๆ ออกมาด้วย
เขาพูดตอบ “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ผมจะจดจำเอาไว้ครับ ถ้าเมื่อใดที่ผมได้พบลูกศิษย์แห่งสำนักวิถีอากาศในอนาคต ผมจะส่งต่อมรดกชิ้นนี้ไปให้อย่างแน่นอน!”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักพยักหน้าช้า ๆ จากนั้นจึงเริ่มทำการส่งต่อมรดกสืบทอด
ชายชรายกมือขวาขึ้นและชี้ไปที่หว่างคิ้วของฉู่โม่วที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย
ทันใดนั้น
ฉู่โม่วก็รู้สึกได้ว่ามีข้อมูลของบางสิ่งบางอย่างค่อย ๆ ถูกสร้างขึ้นภายในห้วงความคิดของเขา
สิ่งนี้เป็นข้อมูลขอ
