ถีอากาศได้เผอิญไปพบสิ่งนี้เข้าโดยบังเอิญ และฉัน จะขอมอบมันให้เธอ ณ บัดนี้!”
“ฉันหวังว่าเธอจะไม่ลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับสำนักวิถีอากาศของพวกเรา ว่าถ้าหากวันใดวันหนึ่ง เธอได้พบเจอกับลูกศิษย์แห่งสำนักเรา เธอจะต้องมอบมรดกสืบทอดนี้ให้แก่คนคนนั้น”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักอธิบายและย้ำเตือน
จากนั้นเขาก็ส่งหยกล้ำค่าชิ้นนี้ให้แก่ฉู่โม่วด้วยท่าทีที่จำใจข่มความหวงแหนของตนเอาไว้
ในตอนนั้น ฉู่โม่วเองก็ตกอยู่ในภวังค์ของความอยากรู้อยากเห็นในพลังของสำนักแห่งนี้อยู่แล้ว
ดังนั้นเขาจึงรีบรับสิ่งนี้ไว้ด้วยความระมัดระวัง
หลังจากที่ได้ยลหยกเม็ดงามอย่างถี่ถ้วน เขาก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่าภายนอกมันไม่ได้ต่างจากหยกเม็ดอื่น ๆ เลย
แต่ในเมื่อมันเป็นสมบัติที่แม้แต่เทวะยุทธ์ภายในโถงนี้รวมไปถึงมหาเทวะยุทธ์ยังต้องตื่นตระหนก ดังนั้นแล้วมันจะต้องมีอะไรที่มากกว่าสิ่งที่ตาเห็นอย่างแน่นอน
ด้วยเหตุนี้ ฉู่โม่วจึงเก็บสิ่งนี้ลงไปในมิติพกพาเสียก่อน ไว้เดี๋ยวเขากลับไปถึงฐานแล้วค่อยตรวจสอบดูให้ดีอีกครั้งหนึ่ง
“ทุกอย่างได้ดำเนินมาถึงจุดจบ… และภารกิจอันยาวนานของฉัน… ก็ได้จบลงด้วยเช่นกัน!”
“ฉู่โม่ว ฉันหวังว่าเธอจะไม่ลืมสัญญาและตระหนักเรื่องนี้ไว้ให้จงมั่น อย่าทำให้ความตั้งใจและความคาดหวังของฉันสูญเปล่า!”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักพูดเสียงดัง
“ไม่ต้องห่วงครับท่านผู้อาวุโสสูงสุด ผมจะไม่ลืมแน่นอน!”
ฉู่โม่วให้คำมั่นสัญญา
“ดีมาก!”
ชายชราพยั
