กหน้า จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวออกมา เขามองออกไปยังสถานที่ที่ไกลออกไปผ่านประตูทางเข้าของโถงแห่งนี้ มองสำนักวิถีอากาศที่ยิ่งใหญ่ตระการตา ก่อนจะทอดสายตาเลยไปยังโลกที่อยู่ด้านนอกสำนัก
สายตาที่เคยมองเห็นได้ชัดเจน บัดนี้มันค่อย ๆ ขุ่นมัวอันเนื่องมาจากพลังที่หมดไป แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็อยากจะมองโลกอันกว้างใหญ่นี้ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย มองภาพสุดท้ายที่สามารถจดจำได้ก่อนจะลาจากโลกนี้ไป
ไม่เพียงแค่เขา
แต่เหล่าผู้อาวุโสและบรรพบุรุษภายในโถงแห่งนี้เองก็แสดงท่าทีเช่นเดียวกัน
เวลาเนิ่นนานผ่านไป
ในที่สุดผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักก็ได้สติกลับคืนมา
“ใช่แล้ว!”
“ความฝันในอีกหลายพันปีต่อจากนี้คงหนีไม่พ้นแล้ว และฉันที่ตื่นขึ้นมาในฐานะอดีตกาลควรจะหายไปกับสายลมเสียที ทุกอย่างควรกลับสู่อดีตที่ควรอยู่… สหายน้อยฉู่โม่ว ฉันต้องไปแล้ว!”
สิ้นเสียง ชายชราก็ขยับแขนเสื้อของตน
จากนั้น
พายุใหญ่ก็พัดพาเอาโถงทั้งหมดนี้ให้กลับกลายเป็นเพียงฝุ่นผง ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่โลกใบใหญ่ที่สร้างจากความฝันนี้เองก็ค่อย ๆ แตกสลายไปทีละนิด ๆ ด้วย
มันดูน่ากลัว แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้
ในตอนนั้น ฉู่โม่วรู้สึกได้ว่าสายลมที่รุนแรงนี้กำลังพัดพาสติของเขาให้เลือนรางลง
ดวงตาของเขามืดดับลง และภาพตรงหน้าก็ค่อย ๆ สลายหายไป
มันใช้เวลาไม่นานกว่าภาพทั้งหมดจะจางหายไปโดยสมบูรณ์
ฉู่โม่วเห็นได้เพียงภาพของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักวิถีอากาศค่อย ๆ
