มเพรียงกัน
“เงยหน้าขึ้นเถอะ ๆ นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้เจอหน้าพวกเธอ ถ้ายังไง รับสมบัติชิ้นนี้ที่ตัวฉันเองเคยใช้เมื่อสมัยเยาว์วัยไปเถอะนะ ทั้งสองคนเลย”
ราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางพูดขึ้นพร้อมกับหยิบเอาสมบัติสองชิ้นของตนอย่างกระบี่และประคำหยกส่งให้
หลี่โย่วเวยและหลี่เสวียนจีไม่ได้รับในทันที แต่เลือกที่จะหันมองฉู่โม่วเชิงถามขออนุญาตก่อน
“ผู้ใหญ่ให้ของก็รับไว้เถอะ”
เขาพยักหน้ายินยอม
เห็นเช่นนั้น ทั้งสองก็แสดงสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะรับสมบัติทั้งสองชิ้นมา ในขณะเดียวกันก็กล่าวขอบคุณด้วยความเคารพ “ขอบพระคุณท่านราชันย์เทพยุทธ์ชิงชาง”
ราชันย์เทพยุทธ์สูงวัยลูบเคราตนเองและยิ้ม เขาเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง
แต่ก่อนที่จะได้พูด เขาก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างเสียก่อน อะไรบางอย่างที่ทำให้เขาต้องเพ่งมองไปยังหลี่เสวียนจีและหลี่โย่วเวย ในคราแรก แววตาของเขาตกตะลึง แต่ในวินาทีถัดมามันก็กลายเป็นเหลือเชื่อแทน
นัยน์ตาของราชันย์เทพยุทธ์ชิงชางสั่นคลอนเล็กน้อย ในขณะที่สีหน้าก็ดูซีดเซียวลงไปราวกับได้เห็นภาพที่น่าเหลือเชื่อ
พักใหญ่ ๆ เขาถึงจะได้สติกลับมาอีกครั้ง
“ฉู่โม่ว…”
“ลูกศิษย์ทั้งสองของเธอ ช่างทำให้ฉันประหลาดใจจริง ๆ!”
เขาหันมองไปยังฉู่โม่ว พร้อมกับเปล่งถ้อยคำที่แสดงให้เห็นถึงความตกใจโดยที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้
ได้ยินเช่นนั้น
ฉู่โม่วก็อดส่ายหน้าเบา ๆ แล้วยิ้มตอบไม่ได้ “กะไว้แล้วว่าผมคงต้องปิดบังคุณไม่ได้”
ราช
