เวยรู้สึกเศร้าอยู่นิดหน่อย
แต่โชคดีที่เธอสามารถลืมมันไปได้เร็ว
เธอพิงซบไหล่ฉู่โม่วและถามด้วยความอยากรู้ “ฉู่โม่ว พวกเราจะมุ่งหน้าไปที่ทะเลกันจริง ๆ เหรอ?”
“ใช่แล้ว”
ฉู่โม่วพยักหน้า
“ฉันยังไม่เคยเห็นทะเลมาก่อนเลย ไม่รู้เลยว่าทะเลหน้าตาเป็นยังไง มันจะเหมือนกับทะเลสาบไท่หูหรือเปล่านะ?”
เฉินซีเวยเริ่มรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย
“ถ้าตามกายภาพมันน่าจะต่างกันนะ…”
เรื่องนี้ฉู่โม่วเองก็ไม่สามารถยืนยันได้ เขาจึงตอบอย่างไม่มั่นใจไปแทน
ถึงแม้ว่าเขาจะเคยเห็นทะเลมาแล้วในช่วงชีวิตก่อน ซึ่งทะเลที่เขาเคยเห็นในตอนนั้นมันไม่ได้ต่างอะไรกับทะเลสาบไท่หูเลย เพียงแค่กว้างกว่านับพันเท่าเท่านั้น
เขาไม่มั่นใจนักว่าทะเลในโลกนี้จะเป็นอย่างที่เขาเคยเห็นมาหรือเปล่า แต่ก็คิดว่าน่าจะมีความแตกต่างกันบ้าง
…
เวลาในการเดินทางถูกลดลงไปจนแทบจะไม่เหลือเวลาให้เสียเลยหลังจากที่เสี่ยวจินใช้ความเร็วสูงสุดในการบิน
ด้วยความเร็วของเสี่ยวจินในตอนนี้ มันสามารถเดินทางหลายล้านกิโลเมตรได้เพียงไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น
อันที่จริง
หากมันใช้พลังของสายเลือดเพิ่มด้วย มันก็จะสามารถบินได้เร็วกว่านี้อีก
แต่พวกเขาไม่ได้รีบร้อนขนาดนั้น ดังนั้นจึงไม่จำเป็น
สองชั่วโมงให้หลัง
ความมืดปกคลุมผืนฟ้าแล้ว
เขาไม่อยากเดินทางไปในเวลาแบบนี้ต่อ ดังนั้นเมื่อหาจุดที่พอจะพักได้จึงรีบลงไปพัก เพื่อที่วันรุ่งขึ้นจะได้เดินทางต่อ
เช้าวันถัดมา
สิ่งที่ฉู่โม่วไม่คาดคิดว
