งคนที่เคยอยู่ที่นี่มาตั้งแต่เมื่อก่อนด้วย
เห็นได้ชัดเลยว่าส่วนใหญ่จะเป็นเหล่าชนชั้นสูงทั้งหลาย
“ที่รัก ฉันอยากกลับบ้านไปดูของข้างในน่ะ”
เฉินซีเวยพูดขึ้นด้วยความคาดหวัง
“ฉันเองก็อยากเหมือนกัน”
แน่นอนว่าฉู่โม่วนั้นไม่ปฏิเสธคำขอของเธออยู่แล้ว เขาตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นทั้งสองก็เดินเข้าบ้านที่เคยอยู่ด้วยกันไป
ทุกสิ่งอย่างภายในนั้นยังคงอยู่ในสภาพเดิมเหมือนก่อนที่จะจากไป ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เมื่อพวกเขาเข้าไปในตัวบ้าน ความทรงจำมากมายต่างก็หลั่งไหลเข้ามาภายในจิตใจ
“อ๊ะ ดูสิ ดอกไม้ที่ฉันปลูกไว้ มันยังไม่ตายเลยแฮะ”
“นั่น! โต๊ะที่พวกเรามานั่งกินข้าวด้วยกันเป็นครั้งแรก แต่ตอนแรกเลยนายไม่มีทีท่าว่าจะกินอาหารที่ฉันทำเลยสักนิด นี่! ตรงนี้ที่นายเคยปาจานข้าวที่ฉันทำใส่โต๊ะจนมันแตกแล้วก็ทิ้งรอยไว้ อ๊า! ดูสิ รอยมันยังชัดอยู่เลย!”
“แล้วก็นี่ ที่รัก จำได้หรือเปล่า? ฉันเป็นคนซ่อมมันด้วยตัวเอง ตอนที่ย้ายเข้ามา… ตอนนั้นนายทำเจ้านี่พังไม่เป็นท่าเลย เพราะงั้นฉันเลยซ่อมแล้วเอากลับมาวางไว้ตรงนี้”
“แล้วก็โน่น…”
เฉินซีเวยระลึกความทรงจำต่าง ๆ ได้มากมาย ทุก ๆ ที่ที่เธอเดินผ่านไปภายในบ้าน และเจอสิ่งที่คุ้นเคย เธอก็จะเล่าเรื่องที่จำได้ออกมา รวมถึงแสดงแววตาที่หวนนึกถึงอดีตออกมาอย่างชัดเจนด้วย
ฟังสิ่งที่เธอเล่า ฉู่โม่วก็ไม่ได้พูดอะไร
เพียงแค่จับมือของเธอไว้ให้แน่น ๆ ราวกับว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยมือจากเธอไปอีก
เมื่อสั
