เขากำลังรอที่จะเข้าไป
ฉู่โม่วยืนอยู่ข้างเฉินซีเวย สามารถมองเห็นสีหน้าประหม่าบนใบหน้าของเฉินซีเวยได้อย่างชัดเจน
แม้ว่าเธอจะถือว่าฉู่โม่วเป็นสามีของเธออยู่แล้ว แต่ในใจของเธอ เมื่อวันนี้มาถึงจริง ๆ เธอกำลังจะแต่งงานโดยที่มีทุกคนเป็นสักขีพยาน เธอย่อมรู้สึกกระวนกระวายใจเป็นธรรมดา
“ผ่อนคลาย ไม่ต้องเครียด”
ฉู่โม่วจับมือของเฉินซีเวยและพูดอย่างอบอุ่น
เมื่อรู้สึกถึงกำลังใจของสามี เฉินซีเวยก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“ขอบคุณที่รัก ฉันดีขึ้นมากแล้ว”
เธอพูดเบา ๆ
เมื่อได้ยิน
ฉู่โม่วยิ้มแล้วพูดว่า “ดีแล้ว เข้าไปกันเถอะ… พวกเขาน่าจะรอกันนานแล้ว”
พูดจบฉู่โม่วก็จับมือของเฉินซีเวยและเดินเข้าไปบริเวณที่จัดงานในทันที
จากนั้นเขาก็เห็นว่าในสถานที่ขนาดใหญ่มีคนจำนวนมาก และสายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องที่พวกเขาเป็นจุดเดียว
ในขณะนี้ฉู่โม่วและเฉินซีเวยซึ่งแต่งกายด้วยชุดแต่งงานสวยงาม พร้อมใบหน้าที่พระเจ้าสรรค์สร้างยืนอยู่เคียงข้างกัน พวกเขาช่างเหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก แขกที่ยืนมองอยู่จึงอดไม่ได้ที่จะแสดงความอิจฉาออกมา
“ขอบคุณที่สละเวลาของพวกคุณมางานแต่งงานของผมกับซีเวย และเป็นสักขีพยานในการแต่งงานระหว่างเราสองคน ผมรู้สึกเป็นเกียรติมาก…”
ฉู่โม่วยืนอยู่บนเวทีและกล่าวสุนทรพจน์
นอกเวที
แขกทุกคนที่มาร่วมงาน ไม่ว่าจะเป็นใครต่างก็มองพวกเขาด้วยใบหน้ายินดี
ไม่ต้องสงสัยเลย
สุดยอดฐานจงไห่ในวันนี้ ผู้ที่ได้รับค
