บทที่ 267 ลำแสงสีม่วง เจตจำนงแห่งสายฟ้า!
“ฆ่ามัน!”
ฉู่โม่วชักกระบี่สารทสังหารจากฝักโดยไม่ลังเล เลือดและอณูแห่งชีวิตเดือดพล่าน เตรียมพร้อมต่อการปะทะ
แม้ว่าจะมีสัตว์อสูรอยู่จำนวนมาก แต่พวกมันส่วนใหญ่อยู่ในระดับเดียวกับจ้าวยุทธ์เท่านั้น มีเพียงส่วนน้อยที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 7 ซึ่งมีพลังเทียบเท่าราชันย์ยุทธ์ กระนั้นก็ยังพอได้เห็นสัตว์อสูรระดับ 8 ซึ่งเทียบได้กับราชันย์เทพยุทธ์อยู่ประปราย
จริงอยู่ที่พลังของพวกมันไม่สูงมาก แต่ก็เป็นจำนวนที่ประมาทไม่ได้เด็ดขาด
ขนาดมดงานหลายตัวยังล้มช้างได้ นับประสาอะไรกับสัตว์อสูร
หากเป็นราชันย์ยุทธ์คนอื่น ๆ ก็อาจยากจะรับมือ
ทว่าในสายตาฉู่โม่ว มันไม่ได้ยากอะไร ด้วยพละกำลังที่เขามี ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่ได้มีกำลังมากพอ การใช้เพียงจำนวนก็ไร้ความหมายสำหรับเขา
ฉับ!
ลำแสงของกระบี่กวาดไปทั่วบริเวณร่วมหลายร้อยกิโลเมตร สัตว์อสูรที่อยู่ภายในรัศมีแสงไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง พวกมันถูกตัดออกเป็นสองท่อนในทันที
ทันใดนั้น
ลำแสงสีม่วงสายหนึ่งพุ่งพล่านออกมาจากกองซากร่างของสัตว์อสูร และตรงมายังฉู่โม่วทันที
ช่วงขณะนั้นเอง คล้ายว่าฉู่โม่วได้เข้าใจถึงเจตจำนงแห่งสายฟ้ามากขึ้นเล็กน้อย
“นี่มัน…”
“เจตจำนงแห่งสายฟ้าของฉันเพิ่มขึ้นได้ยังไง!”
“หรือว่าจะเป็นเพราะ… การฆ่าสัตว์อสูรจะทำให้เข้าใจซึ่งเจตจำนงของพรสวรรค์มากขึ้น!”
ฉู่โม่วประหลาดใจเล็กน้อย
หลังจากนั้น
เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาจึงตว
