บทที่ 258 มุ่งหน้าสู่เขตแดนอัสนีบาตคำรนและกลุ่มคนประหลาด
“คุณฉู่ จะจากไปเร็วถึงเพียงนี้จริง ๆ เหรอครับ? ทำไมไม่อยู่ต่ออีกสักวันสองวัน เมืองหยวนซานแห่งนี้ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างน่าเดินชมอยู่อีกนะครับ”
เช้าวันต่อมา
เมื่อฉู่โม่วกล่าวคำลา เฉียนเหิงก็รีบเข้ามาพูดกับเขา
“ผู้นำตระกูลเฉียน จริง ๆ แล้วผมยังมีสิ่งสำคัญที่ต้องไปทำอยู่อีกน่ะครับ กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ผมก็ใช้เวลาไปเยอะแล้ว เพราะงั้นในเมื่อตอนนี้ตระกูลเฉียนปลอดภัยดี ผมเลยเลือกที่จะไปจัดการสิ่งที่ยังคั่งค้างอยู่ต่อน่ะครับ”
เขาพูดไปตามตรง
“หากเป็นเช่นนั้น ผมเองก็คงไม่รั้งคุณไว้ให้เป็นการเสียเวลา”
“หากในอนาคตคุณฉู่ได้มายังดินแดนแห่งนี้อีก ได้โปรดแวะเวียนมายังบ้านตระกูลเฉียนได้ตลอดเลยนะครับ”
เฉียนเหิงพูด
“ได้เลยครับ”
ฉู่โม่วพยักหน้า จากนั้นหันหน้าออกไปยังหน้าประตูและกลายเป็นกลุ่มแสงพุ่งทะยานขึ้นฟ้าไป ก่อนจะหายวับไปต่อหน้าต่อตาทุกคน
ในตอนนั้น
เฉียนเหิงเดินนำเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลตามไปดู จนกระทั่งพวกเขามองไม่เห็นฉู่โม่วอีก
ผ่านไปสักพักคนเหล่านี้ก็ได้สติอีกครั้ง
“คุณฉู่… คุณน่ะคือผู้สร้างความเป็นไปได้อันไม่สิ้นสุด… เสมือนเทพที่ลงมาโปรดมนุษย์”
คำพูดนั้นเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกมากมาย
และในขณะเดียวกัน
ภายในหัวใจของเฉียนเหิงก็มีความรู้สึกบางอย่างผุดขึ้นมา ความรู้สึกที่บอกว่า… เขาอาจจะไม่มีโอกาสได้เจอฉู่โม่วอีกในตลอดช่วงชีวิตนี้
และสิ่งนั้นเองก็
