“พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว ฉันก็สงสัยว่าทำไมตระกูลเฉียนถึงได้โชคดีมีคนระดับราชันย์เทพยุทธ์มาคอยหนุนหลังได้ล่ะ?”
“นายไม่รู้เหรอว่าผู้นำตระกูลอย่างเฉียนเหิงน่ะ ชอบผูกมิตรกับผู้คนไปทั่ว บางทีราชันย์เทพยุทธ์คนนี้เองก็อาจจะเป็นคนที่ผู้นำตระกูลเฉียนไปผูกมิตรไว้ก็ได้!”
“จะว่าไปก็น่าขำอยู่นะ ที่ผู้นำตระกูลเฉียนผูกมิตรไปทั่วจนแทบจะเป็นมิตรกับคนทั้งโลกแล้ว เขามีพันธมิตรมากมายแท้ ๆ แต่พอราชันย์ยุทธ์แห่งเงามืดปรากฏตัวขึ้นมา คนที่ตัวเองเรียกว่าพันธมิตรกลับไม่กล้าเสนอหน้าออกมาช่วย จนราชันย์เทพยุทธ์คนนี้ต้องลงมือช่วยเหลือตระกูลเฉียนเอง บางทีป่านนี้พวกนั้นคงกำลังนอนเสียใจหลังรู้ข่าวแล้วมั้ง!”
“ก็สมควรแล้ว ทำตัวเป็นหมาป่ากระหายเลือดหวังผลประโยชน์อย่างเดียวแบบนั้นน่ะ!”
“จะพูดอย่างนั้นก็ไม่ถูกซะทีเดียว ยังไงซะนี่ก็ไม่ต่างอะไรกับการเอาชีวิตไปทิ้งเพื่อผลประโยชน์ของคนอื่นสักเท่าไหร่หรอก การที่พวกเขาไม่อยากตาย มันก็ไม่ใช่การเห็นแก่ตัวอะไร แต่ก็นั่นแหละ หลังเรื่องนี้จบลง คนพวกนั้นคงไม่กล้ามาสู้หน้าตระกูลเฉียนอีกแน่นอน”
“ใช่ ๆ”
“ผลลัพธ์จากการต่อสู้ครั้งนี้ คงจะทำให้ตระกูลเฉียนเติบโตไปได้อีกขั้นแน่ ๆ”
ภายในเมืองหยวนซาน ผู้ปลุกพลังมากมายและหลายฝ่ายต่างก็พูดคุยกันถึงเรื่องนี้
พวกเขาดูจะเคารพตระกูลเฉียนกันมากกว่าเดิมอยู่บ้าง
…
ตะวันลับฟ้า…
ในขณะที่ทั่วทั้งเมืองกำลังตกตะลึงอยู่กับข่าวการตายของราชันย์ยุทธ์แห่งเงามืด
