ในตอนนั้น ที่คฤหาสน์ตระกูลเฉียน แสงสว่างกำลังสาดส่องไปทั่ว
หลังจากเรื่องวุ่นวายถูกคลี่คลายลง ตระกูลเฉียนก็ได้จัดงานเลี้ยงครั้งใหญ่ที่คนนอกไม่ได้ถูกรับเชิญ ซึ่งเป็นงานเลี้ยงภายในที่มีแต่คนในตระกูลจริง ๆ มาร่วมเฉลิมฉลอง
ณ โถงกลางคฤหาสน์ตระกูลเฉียน ผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสรวมไปถึงฉู่โม่วกำลังพากันดื่มด่ำกับอาหารยามค่ำคืนนี้อยู่
ที่โต๊ะอาหาร
แก้วไวน์บนโต๊ะถูกรินเพิ่มแล้วเพิ่มอีกเพื่อกล่อมเกลาบรรยากาศให้เต็มไปด้วยความครื้นเครง
พอดื่มไวน์แก้วที่สาม
เฉียนเหิงก็หันไปพูดกับฉู่โม่วด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คุณฉู่ ฉันต้องขอบคุณจริง ๆ ที่คุณได้ช่วยปกป้องตระกูลเฉียนของฉันเอาไว้ แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่รู้จะตอบแทนคุณอย่างไรดี สิ่งนี้เองก็ถือเป็นสิ่งเล็กน้อยมากที่ฉันพอจะทำให้ได้… เพราะงั้นได้โปรดรับมันไว้ด้วยเถอะนะครับ”
พูดจบ
เขาก็หันไปหยิบเอาบางสิ่งบางอย่างออกมาจากกระเป๋าและวางมันลงตรงหน้าฉู่โม่ว
“ผู้นำตระกูลเฉียน นี่คุณ…”
ฉู่โม่วหันกลับมามอง
แล้วเขาก็พบว่าสิ่งที่อยู่บนโต๊ะนั้น คือตราบางอย่างที่ราชันย์ยุทธ์แห่งเงามืดต้องการ
ในระยะใกล้เช่นนี้ ฉู่โม่วสามารถมองมันได้ชัดเจนขึ้น รวมถึงสัมผัสได้ถึงพรสวรรค์แห่งสายฟ้าที่อัดแน่นอยู่ในสมบัติชิ้นนี้
“สิ่งนี้… คือของตอบแทนจากฉัน”
เฉียนเหิงพูดต่อ “หลังจากเรื่องที่เกิดขึ้นนี้ มันก็ทำให้ฉันได้เข้าใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ถึงแม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่มีค่ามาก ๆ แต่ลำพัง
