ม่วไปยังห้องพักแขก
หลังจากรอให้พวกเขาพูดคุยกันจบ
ผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ข้างกายเขาที่เงียบมาโดยตลอดก็เอ่ยขึ้นในทันใด “ท่านผู้นำ ฉันคิดว่าหวังเฉิงคงไม่กล้ามาแน่ ๆ ระดับเขาแล้ว จะไปถูกสัตว์อสูรเล่นงานระหว่างทางจนได้รับบาดเจ็บสาหัสได้ยังไงกัน?!”
“ใช่! มันจะบังเอิญเกินไปแล้ว!”
“ส่วนฉู่โม่วคนนี้ ฉันว่าไม่มีอะไรไปมากกว่าหนุ่มรูปหล่อที่หลงใหลในหวังเฉิงและถูกหลอกให้มาตาย!”
“สุดท้าย… โลกก็เป็นสถานที่อันโหดร้าย!”
“ตอนนี้ตระกูลเฉียนตกอยู่ในอันตรายจริง ๆ !”
ผู้อาวุโสหลายคนต่างก็แสดงความคิดเห็นแง่ลบ
ส่วนเฉียนเหิงนั้นไม่พูดอะไรแม้แต่น้อย
เขาได้แต่ถอนหายใจอยู่เงียบ ๆ
ในตอนนี้
ตระกูลเฉียนเชิญราชันย์ยุทธ์มาได้สามคน
สองคนตั้งใจว่าจะถอนตัว ส่วนอีกคนก็เป็นแค่ราชันย์ยุทธ์ระดับต้น
ส่วนเขา
แม้ว่าจะเป็นราชันย์ยุทธ์ระดับสูง แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บหนักและใช้พลังต่อสู้ได้ไม่มากนัก
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับราชันย์ยุทธ์แห่งเงามืด พวกเขาคงไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย
หรือว่า…
ตระกูลเฉียนของเขากำลังจะล่มสลายจริง ๆ
ถ้าอย่างนั้น
หากยอมมอบสมบัติชิ้นนั้นให้ราชันย์ยุทธ์แห่งเงามืดไปล่ะ?
ความคิดของเขาปั่นป่วนและหยุดนิ่งไปชั่วขณะ
…
ในตอนนี้ ฉู่โม่วกลับไปที่ห้องพักแขกที่ตระกูลเฉียนจัดเตรียมให้
ส่วนสิ่งที่ผู้อาวุโสตระกูลเฉียนพูดหลังจากที่เขาจากไปนั้น ฉู่โม่วได้ยินทั้งหมด แม้ว่าจะมีฉากกั้นอยู่ในห้องโถงแต่มันก็ยังกั้นหูของเขาไม่ได้
