ถังโหรวซินมองออกถึงความคิดของสามี ในใจไม่สบอารมณ์ ดึงเขาไปที่มุมหนึ่งกระซิบว่า:
“เรื่องแบบนี้คือที่ท่านจะปลอบใจได้ในสามคำสองประโยครึ คนอื่นพ่อลูกไม่ได้เจอกันมานานหลายปี ท่านจะมาขวางตาอยู่ที่นี่ทำไม?”
เซียวจวินหลินถึงได้พลันเข้าใจขึ้นมา จับมืออ่อนนุ่มของภรรยาแอบทอดถอนใจ มีภรรยาที่ดีเช่นนี้คือวาสนาของตนเอง จากนั้นก็กล่าวลากับเซียวจ้านเฉิง จูงภรรยาและลูกๆ ของตนเองกลับไป
ในสวนในไม่ช้าก็เหลือเพียงเซียวจ้านเฉิง และคนสนิทที่เขานำกลับมาจากชายแดนวิหคอุดร บวกกับเซียวเหยียน ท่านลุงสวีและคนในเรือน
เซียวเหยียนตอนที่กินข้าว ได้ยินป้าๆ คนอื่นสอบถาม ก็ได้รู้เรื่องราวมากมายของชายแดนวิหคอุดร
สงครามทั่วไป อย่างมากก็แค่ 2-3 ปี น้อยครั้งที่จะมีการรบใหญ่ที่ยืดเยื้อ 7-8 ปี และครั้งนี้ที่สามารถยืดเยื้อได้นานสิบกว่าปี ส่วนใหญ่ก็เป็นเพราะกองกำลังวังศักดิ์สิทธิ์ทางฝั่งเผ่าอสูร อยากจะฉีกชายแดนวิหคอุดรออก เพื่อใช้เป็นช่องว่าง ยึดครองภูมิประเทศที่ได้เปรียบในการต่อสู้กับราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์
ผ่านการพูดคุย เซียวเหยียนก็ได้ทราบว่า ถึงแม้ราชวงศ์ประกาศิตสวรรค์จะเป็นยุคที่รุ่งเรือง แต่ยุคที่รุ่งเรืองไม่ได้หมายความว่าชายแดนจะสงบสุข
