แรงของเปลวเพลิงพลันระเบิดออกมา ทำให้ทั่วทั้งเขตแดนลับสวรรค์ดาราลัยสว่างไสวราวกับเวลากลางวัน
ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเริ่มพร่ามัว
ราวกับว่าถูกปกคลุมไปด้วยชั้นบางอย่าง โลกแห่งนี้เริ่มมืดสลัวลงเรื่อย ๆ
ในความมืดมัวนี้ เสียงหนึ่งที่ฟังดูราวกับผู้ปกครองโลกพลันดังกึกก้องขึ้นและเข้ามาในหัวใจของฉู่โม่วโดยตรง
“ทำให้สวรรค์และโลกต้องยำเกรง ฝึกฝนภาพลวงตาขั้นสุดยอด ฝึกฝนอย่างหนักเป็นเวลาหลายพันปี ก้าวข้ามทุกสิ่งมีชีวิต ใช้ภาพลวงตา และปกครองหลายพันชีวิต!”
“ท้ายที่สุด…”
“ก็สูญเสียพลังอันยิ่งใหญ่และห้วงมิติและกาลเวลา!”
ในคำพูดเหล่านั้นมีความผันผวนอันห่างไกลไร้ที่สิ้นสุดอยู่
ด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ หากเป็นใครคนอื่นพูดคงจะมีแต่คนหัวเราะ
แต่ตอนนี้ฉู่โม่วกำลังตกตะลึงเมื่อภาพลวงตาของชายในชุดสีขาวที่กำลังจะจางหายไปกล่าวคำพูดเหล่านั้น
มันดูเหมือนจะเป็นประโยคสั้น ๆ แต่มองเห็นถึงความมหัศจรรย์ของชายไร้เทียมทานผู้ฝึกฝนมาหลายพันปีที่ยืนอยู่เหนือทุกสิ่งมีชีวิต
“ช่างมันเถอะ…”
“เมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปลง… พ่อหนุ่ม ระหว่างนายกับฉัน ลากันแค่นี้เถิด!”
เขาหันมามองชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้าย
เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ภาพลวงตาของชายในชุดสีขาวก็จางหายไปในทันใด เช่นเดียวกันกับจุดแสงนับไม่ถ้วน
ในขณะเดียวกัน
เสียงดังสนั่นเลื่อนลั่นดังขึ้นดั่งระฆังยามเช้าและกลองยามเย็น ราวกับว่าประตูเปิดออก ทำให้แสงดาวและเงานับไม่ถ้วนฉาย
