งเผชิญกับสายตานับไม่ถ้วน ชายหนุ่มทำเพียงยิ้มเบา ๆ และก้าวออกไปด้วยความมั่นใจ
ทีละก้าว…
ทีละก้าว…
ค่อยเป็นค่อยไป
ขณะที่ค่อย ๆ ย่างเท้า ลำแสงของวิหารราชันย์เทพยุทธ์ก็เรืองรองยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ ดวงอาทิตย์จากฝั่งบูรพาฉายแสงเรื่อ ลอดผ่านแนวป้องกันและค่ายกลเวท กระทบต้องเรือนกายผู้เป็นตัวเอกของงาน
คล้ายว่าทั้งโลกและสวรรค์ต่างให้ความสนใจแก่เขาอย่างมาก
ก้อนเมฆม้วนปุยขาว แม้แต่เสียงสวรรค์ช่างฟังอ้อยอิ่ง
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
ขณะที่กำลังเดินบนเส้นแสงสีทอง เสียงหนึ่งก็ลอดมาจาวิหารราชันย์เทพยุทธ์แต่ไกล
คราแรกฟังไม่ถนัดหูนัก ครั้งต่อมาเสียงเริ่มดังขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็กึกก้องไม่ต่างกับระฆังแดนสวรรค์ นั่นคือเสียงของผู้คนนับหมื่นที่โห่ร้องอย่างพร้อมเพรียงกัน
กัมปนาทราวภูเขาพังถล่ม ฟ้าดินเคลื่อนผิดทาง
“ยินดีต้อนรับ ผู้สืบทอดแห่งวิหารราชันย์เทพยุทธ์คนใหม่ ฉู่โม่ว!”
ผู้ปลุกพลังตะโกนขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง
ตอนนี้เอง ชายหนุ่มเห็นแล้วว่ามีผู้ปลุกพลังหลายพันหลายหมื่นคนรวมตัวกันทั้งสองฟากของถนน พวกเขาเรียงแถวตามระดับขั้นพลังของตน และมุ่งสู่ยอดเขาไกลตา
พวกเขาล้วนเป็นคนของวิหารราชันย์เทพยุทธ์ ตอนนี้สายตาทุกคู่มองเพียงฉู่โม่วเท่านั้น มันผสมไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลายไม่ว่าจะยินดี เคารพ ชื่นชม หรือแม้แต่ความอิจฉาริษยา…
คนเหล่านั้นล้วนแต่เป็นผู้กล้ามากฝีมือ
ฉู่โม่วรับรู้ได้ว่าท
