บทที่ 112เมื่อเห็นฮูหยินห้าเบี่ยงประเด็นมาที่ตนเอง เซียวเหยียนก็เพียงยิ้มๆ ไม่ได้ใส่ใจ “เหอเอ๋อร์อีกครึ่งปีกว่า ก็น่าจะกลับมาแล้วขอรับ”
ฮูหยินคนอื่นๆ ก็ไม่ปล่อยให้เจ้าหนูเซียวเฟยหยางต้องอับอายต่อไป ต่างก็ถือโอกาสเบี่ยงประเด็นไปยังหัวข้อใหม่
“เด็กคนนั้น เหอเอ๋อร์ ก็เป็นกายยุทธ์ระดับเก้ากระมัง?”
“ฉลาดหลักแหลมยิ่งนักนะ ปีนั้น…”
บทสนทนาที่สลับกันไปมาก็ช่วยกลบเกลื่อนการกระทบกระทั่งเล็กๆ น้อยๆ เมื่อครู่ไปได้
เซียวเหยียนยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง พูดคุยหัวเราะกับเหล่าฮูหยินพลางเล่าเรื่องราวในอดีต ส่วนอีกด้านหนึ่ง เซียวเฟยหยางกลับแก้มร้อนผ่าวด้วยความอับอาย เขาลอบมองบิดาเป็นครั้งคราว เมื่อเห็นว่าท่านพ่อคลายความโกรธลงแล้ว และหันไปพูดคุยกับเซียวเหยียนด้วยรอยยิ้มพึงพอใจอีกครั้ง ในใจเขาก็ทั้งโล่งอก ทั้งรู้สึกผิดหวังอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าฝ่ามือที่วางอย่างอึดอัดอยู่ใต้โต๊ะถูกลูบเบาๆ เมื่อก้มหน้าลงมองก็พบว่าเป็นน้องสาวที่อยู่ข้างๆ
เซียวเสวี่ยฉีเผยรอยยิ้มให้พี่ชาย จากนั้นก็คีบกับข้าวให้เขา การกระทำนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นในใจ…
ถังโหรวซินมองเซียวเหยียนที่มีท่าทีสงบนิ่ง แล้วก็มองลูกชายของตนเอง ในใจก
