พวกเขามักจะไล่กวดกันเต็มสวน...” ฟางซือหยูพูดด้วยรอยยิ้ม
เซียวจวินหลินหัวเราะอย่างขมขื่น “พี่สะใภ้สอง ล้วนแต่เป็นเรื่องน่าอายตอนหนุ่มๆ อย่าได้เอ่ยถึงเลย”
งานเลี้ยงค่อยๆ ดำเนินไปจนถึงช่วงท้าย ค่ำคืนก็ยิ่งมืดค่ำลง
อาหารเจ็ดแปดอย่างที่เซียวเหยียนให้จื่อเซวียนไปซื้อมาพร้อมกับอาหารอื่นๆ ที่ท่านย่าใหญ่เตรียมไว้ก็ทยอยขึ้นโต๊ะ และทั้งหมดก็ถูกกินจนเกลี้ยง เซียวชิงหลวนเองก็กินไปไม่น้อย โดยไม่รู้ว่าอาหารจานไหนเป็นที่เซียวเหยียนซื้อมา เพียงแค่รู้สึกว่าอร่อย
เซียวเหยียนย่อมไม่มีความสนใจที่จะเปิดโปง อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็มีเพียงครั้งนี้เท่านั้น ตั้งแต่ที่นางปฏิเสธตับมังกรก้อนนั้น เขาก็ไม่มีทางที่จะมอบของกินของดื่มอะไรให้อีกฝ่ายอีกแล้ว อย่างมากในอนาคตหากนางออกเรือน ก็แค่ใส่ซองไปตามมารยาท
เมื่อกินอิ่มดื่มพอ ทุกคนก็ทยอยออกจากเรือนวสันต์นิรันดร์ เซียวเหยียนกล่าวลากับเหล่าฮูหยิน แล้วพา ท่านลุงสวีกับชุนหลัน กลับไปยังเรือนขุนเขาสายน้ำ
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เซียวจวินหลินก็พาภรรยาและลูกๆ กลับไปยังเรือนหิมะโปรยเช่นกัน
“ท่านเมื่อครู่ที่โต๊ะอาหาร จะพูดกับเฟยหยางแบบนั้นได้อย่างไร เขาคือลูกของท่านนะ! แล้วยังมีชิงห
