ปิดออก
เมื่อก้าวเข้าไปข้างใน
เขาเห็นว่าเป็นห้องโถงที่ว่างเปล่า และตรงท้ายห้องโถงมีแท่นขนาดใหญ่ตั้งอยู่
บนแท่นมีกระบี่ตั้งเอาไว้อยู่!
กระบี่เล่มยาวด้ามสีทองและรัศมีอันน่าสะพรึงกลัว!
เมื่อเห็นดังนั้น ฉู่โม่วก็หรี่ตาลงเล็กน้อย
ฉู่โม่วสัมผัสได้ถึงรัศมีที่อันตรายจากกระบี่เล่มนั้น
ครืน!
ขณะที่ฉู่โม่วมองดูกระบี่อยู่นั้น คลื่นสั่นสะเทือนพลันปรากฏขึ้นในห้องโถง และทั้งสองฝั่งของห้องปรากฏร่างสูงตระหง่านแปดร่างขึ้น ทุกร่างสวมใส่ชุดเกราะแลดูราวกับเทพเจ้า
พวกมันปลดปล่อยรัศมีทรงพลังอย่างถึงที่สุดออกมา เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าตัวตนเหล่านี้คล้ายว่ากำลังยืนอยู่ตรงหน้าหุบเหวลึกไม่ผิดเพี้ยน!
แต่…
กลับไม่มีร่างไหนมีพลังชีวิตอยู่เลย ดวงตาไร้ซึ่งความรู้สึกราวกับว่าเป็นสิ่งไม่มีชีวิต
“มันคือหุ่นเชิด!”
“หุ่นเชิดแปดตัวที่เทียบเท่ากับขั้นราชันย์ยุทธ์!”
เมื่อสัมผัสได้ถึงรัศมีจากหุ่นเชิดเหล่านี้ ฉู่โม่วก็เปลี่ยนสีหน้า ความรู้สึกในหัวใจพลันรุนแรงขึ้นยิ่งกว่าเก่า
นี่มันเป็นสิ่งของแบบไหนกัน?
มีหุ่นเชิดขั้นราชันย์ยุทธ์คอยคุ้มกันอยู่ที่นี่จริง ๆ เหรอ?
และกระบี่นั่น… เป็นกระบี่แบบไหนกัน?
ความคิดมากมายหลั่งไหลเข้ามาในหัว เขามีคำถามแล้วคำถามเล่า
ระหว่างที่ฉู่โม่วกำลังคิดอยู่
ตอนนั้นเอง
หุ่นเชิดทั้งแปดเหมือนจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายไม่คุ้นเคย จึงจับจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยเปลวเพลิงลุกโชนในดวงตาของพวกมัน ส่งผลให้ดูราวกับว่าเป็นสิ่
