มานที่น่ากลัวเพียงใด
ผ่านไปครู่หนึ่ง
เสียงคำรามครั่นคร้ามของมันแผ่วเบาลงคล้ายชีวิตกำลังมอดดับ
ผ่านไปอีกพักหนึ่ง
เมื่อกระบี่ของฉู่โม่วตวัดลงมา รัศมีสีแดงประหนึ่งม่านปกคลุมผืนฟ้าก็ปรากฏขึ้น ก่อนจะฟาดลงไปบนคอของจระเข้ตัวเขื่องด้วยความรวดเร็ว
มีเพียงเสียงดัง ‘โผละ’ ที่เล็ดลอดออกมา
หัวของมันหลุดออกจากลำตัวและสลายเป็นธุลี
โลหิตแดงฉานพรั่งพรูดั่งเม็ดฝน
ในที่สุดจระเข้โลหิตคลั่ง…
ก็สิ้นชีวิตลง!
“เฮ้อ…”
เมื่อเห็นว่าศัตรูเบื้องหน้าถูกกำจัด ฉู่โม่วพลันถอนใจด้วยความโล่งอก เขารู้สึกผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“อย่างที่คาดไว้เลยว่ามันเป็นสัตว์อสูรระดับ 7!”
“รับมือได้ยากจริง ๆ !”
ชายหนุ่มซับเหงื่อกาฬขณะบ่นพึมพำ
แม้ว่าเขาจะมีร่างกายที่คงกระพันอยู่แล้ว แต่ก็ต้องยกระดับความแข็งแกร่งของกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนให้สามารถจัดการกับจระเข้โลหิตคลั่งได้
อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรระดับ 7 นั้นแตกต่างไปจากอสูรอื่น ๆ ที่เคยพบพาน เรียกได้ว่าความแข็งแกร่งของมันพรั่งพร้อมในทุกด้าน
เหตุนี้แม้ว่าเขาจะทำลายจิตวิญญาณของมันไปแล้ว ก็ยังต้องออกแรงอย่างหนักเพื่อสังหารมัน!
“แต่ว่า…”
“โชคดีหน่อยที่ความพยายามมันคุ้มค่า!”
ฉู่โม่วเรียกสติตัวเองและหันกลับไปมองร่างของสัตว์อสูรทั้งรอยยิ้ม
ตอนนี้แหละ…
ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว!
“สัตว์อสูรระดับ 7 จะสุดยอดขนาดไหนละเนี่ย?”
ในคราก่อนหน้า ฉู่โม่วแอบกลืนกินเจ้าสำนักหมื่นอสูรผู้ซึ่งอยู่ในขั
