ญาณด้วยกระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน ซึ่งทำให้ชิ้นส่วนหนึ่งที่มีความคล้ายคลึงกับจิตวิญญาณขาดหายไป
สิ่งนั้นชัดเจนพอสำหรับความเสียหายที่เกิดขึ้น
และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น!
“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”
“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”
“แสงสวรรค์ต้าเหยี่ยน!”
ฉู่โม่วยังคงใช้กระบวนท่าลับแสงสวรรค์ต้าเหยี่ยนต่อ ริ้วแสงตัดผ่าอากาศ แทรกซึมเข้าไปภายในดวงจิตของจระเข้โลหิตคลั่งอย่างต่อเนื่อง และตรงเข้าสู่ใจกลางของความหวาดกลัว
ทุกครั้งที่โดนโจมตี มันจะสูญเสียจิตวิญญาณมากขึ้น!
ผ่านไปไม่กี่อึดใจ
ฉู่โม่วใช้ลำแสงสวรรค์ไปแล้วราว ๆ เจ็ดถึงแปดครั้ง ซึ่งทำให้จิตวิญญาณของมันหายไปถึงหนึ่งในสามส่วน
ในตอนนี้ จระเข้โลหิตคลั่งสูญซึ่งสติปัญญาสิ้นเชิง มันกลายเป็นสัตว์อสูรที่มีเพียงสัญชาตญาณในการฆ่าเท่านั้น
“ได้จังหวะแล้ว ตายซะ!”
พริบตาเดียว
ดวงตาของชายหนุ่มก็แข็งกร้าวขึ้น เขาใช้กระบวนท่ากระบี่ฟันลงไปยังอสูรระดับ 7 ตัวนั้นอย่างต่อเนื่อง
กระบวนท่าแล้วกระบวนท่าเล่า!
ภายใต้คมกระบี่ ฉู่โม่วยังคงปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ออกไปเป็นครั้งคราวเพื่อทำลายดวงจิตของมัน
ตอนนั้นเอง
มีเพียงเสียงกรีดร้องจากจระเข้โลหิตคลั่งเท่านั้นที่แผดลั่นไม่ขาดห้วง
ความเจ็บปวดทางจิตวิญญาณนี้ทำให้มันทรมานจนแทบอยากสิ้นสติ ทว่าจิตวิญญาณกลับถูกกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ไม่อาจหมดสติได้ ซึ่งต้องทนเผชิญความเจ็บปวดอยู่เช่นนั้น
ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่เป็นความทร
