บทที่ 172 มนุษย์ถ้ำ และหลอมรวมพลังเนตร!
กลิ่นอายที่ออกมาจากร่างเหล่านี้ค่อนข้างแตกต่างไปจากผู้ปลุกพลังทั่วไปอยู่มากเลยทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้นฉู่โม่วยังพอจะบอกได้ว่า สิ่งเหล่านี้… แข็งแกร่งเทียบเท่าได้กับนายพลเมืองของมนุษย์ได้เลย
และด้วยความแข็งแกร่งระดับนี้ สำหรับฉู่โม่วในปัจจุบัน มันก็ไม่ต่างอะไรกับมดปลวก
พวกนี้ไม่ใช่ศัตรูที่เขาต้องกลัว!
ดังนั้นแล้ว
เมื่อกระบี่ของฉู่โม่วถูกฟาดฟันออกไป สิ่งมีชีวิตยักษ์ที่โดนคมกระบี่ฟาดฟันก็ไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย และถูกกำจัดลงอย่างง่ายดาย หัวของมันหลุดออกจากคอ จากนั้นร่างที่ใหญ่โตก็ล้มลงไปกับพื้นเสียงดัง
พลันเมื่อมนุษย์ยักษ์อีกสองตนเห็นเช่นนั้น สีหน้าของพวกมันก็ดูเป็นกังวล
ดูเหมือนว่าพวกมันจะไม่คาดคิดว่าฉู่โม่วจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
หลังจากที่จัดการไปได้แล้วหนึ่งตน ฉู่โม่วก็ไม่ได้หยุดลงในทันที ร่างของเขาหายไปอย่างรวดเร็วและไปปรากฏต่อหน้ามนุษย์ยักษ์อีกตนหนึ่ง กระบี่ฟาดฟันลงไปอีกครั้ง ทำให้อสูรกายตนนั้นสิ้นชีพไปในทันที
“โอ… โอ…”
สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ตนสุดท้ายผู้ที่สามารถมองพลังการซ่อนตัวของฉู่โม่วได้ เห็นฉู่โม่วลงมือสังหารพวกพ้องของตนตลอด มันพ่นถ้อยคำภาษาประหลาดออกมาก่อนจะหันหน้าหนีหมายจะออกไปจากที่นี่
แต่คิดหรือว่าฉู่โม่วจะยอมปล่อยไป?
ย่างก้าวปีศาจไร้เงาถูกร่ายและไล่ตามร่างนั้นไปในทันที
ปลายกระบี่ถูกยกขึ้นชี้ราวกับเล็งเป้าหมาย ก่อนที่กระแสไฟฟ้าแรง
