ทั้งสองที่ตายไปก่อนหน้าเรียบร้อย ฉู่โม่วก็หันไปมองยังร่างขนาดยักษ์ตัวที่สามซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก
เมื่อตอนที่เจ้าสิ่งนี้หันมาสู้กลับ มันสามารถมองเห็นการโจมตีที่ไม่มีใครมองเห็นได้ของฉู่โม่วและหาจุดอ่อนของกระบวนท่าเพื่อทำลายทิ้งได้
แต่สิ่งที่ดูเหมือนจะน่ากลัวที่สุด
คือการที่มันรับรู้ว่าฉู่โม่วซ่อนตัวอยู่ที่ไหน
อย่างที่ทุกคนทราบกันอยู่แล้วว่า เมื่อเขากระตุ้นพลังธาตุมืดขึ้นมา เขาจะสามารถหายตัวไปกับเงาได้
แต่เจ้าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในขั้นนายพลเมืองตนนี้ กลับสามารถมองเห็นร่องรอยของฉู่โม่วได้ ซึ่งมันทำให้เขารู้สึกประหลาดใจนิดหน่อย
ทว่าเมื่อคิดถึงเรื่องแสงสีขาวที่สะท้อนภายในดวงตาสิ่งมีชีวิตตนนี้
ฉู่โม่วก็เดาอะไรบางอย่างไว้ในใจเขาแล้ว
“หรือนี่จะเป็น…”
“เจ้านี้มีการพัฒนาดวงตาที่สูงมาก ๆ จนมองเห็นร่องรอยของฉันได้งั้นเหรอ?”
เขากระซิบพูดเบา ๆ
เมื่อคิดได้ดังนั้น
หัวใจของฉู่โม่วก็ตื่นเต้นขึ้นมา
หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ เขาจะพลาดสิ่งนี้ไม่ได้!
“ลองกลืนกินดูก่อนก็แล้วกัน”
เพราะระบบกลืนกินของฉู่โม่วนั้นพร้อมแล้วพอดี จึงทำให้สามารถใช้มันได้อีกครั้ง
[เป้าหมาย : มนุษย์ถ้ำ!]
[สามารถกลืนกินได้!]
[ต้องการจะกลืนกินหรือไม่?]
‘ที่แท้ก็เป็นพวกมนุษย์ถ้ำสินะ’
ชายหนุ่มพูดพึมพำ
แต่หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็พูดขึ้นมาในใจ ‘กลืนกิน!’
จังหวะต่อมา
แสงสีทองก็แผ่ออกมาจากมือของฉู่โม่วและเข้าไปห่อหุ้มร่างไร้วิญญาณเบื้องล่างเอาไว้
สิ่ง
