ริ่มก่อตัวในไม่ช้า!
ในช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เขาปรากฏตัวออกมาบ่อยครั้ง และทุกครั้งเขารอดพ้นโพยภัยมาได้ก็ด้วยสัญชาตญาณนั้น
ด้วยเหตุนี้ สีหน้าของเขาจึงดูไม่สู้ดีนัก “พวกจอมยุทธ์จากเผ่ามนุษย์กำลังมุ่งหน้าเข้ามา! รีบสั่งให้ศิษย์ของเราเก็บของและหนีไปโดยเร็วซะ… ไม่สิ ไม่มีเวลาให้เก็บของแล้ว สั่งให้หนีออกไปทันที!” เขาเอ่ยด้วยเสียงกระวนกระวาย
ขณะที่พูดก็กระตุ้นอณูแห่งชีวิตเพื่อเตรียมออกไปเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม…
ตอนนั้นเอง เสียงระเบิดโครมครามก็ดังลั่นขึ้นจากภายนอก แผ่นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับว่าพญามังกรพลิกกายใต้ปฐพี
วังใต้ดินที่เขายืนอยู่ก็เริ่มพังลงมาไม่ต่างกัน
ไม่ทันจะได้ตอบโต้สิ่งใด เขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากภายนอก
“พวกเราโดนโจมตี!”
“มีมนุษย์ผู้แข็งแกร่งอยู่ที่นี่!”
“กันไว้เร็วเข้า! กันไว้!”
เสียงตะเบ็งของผู้คนในสำนักหมื่นอสูรกึกก้องโสตประสาท
ดวงหน้าของชายชุดแดงซีดเผือดฉับพลัน
แต่อย่างไรเขาก็เป็นราชันย์ยุทธ์ผู้แข็งแกร่งเหมือนกัน ในที่สุดก็ตัดสินใจบางอย่างได้ เลือดกับอณูแห่งชีวิตภายในถูกกระตุ้นสูบฉีด เมื่อฝ่าเท้ากระทืบยังพื้นดิน ส่งผลให้ผู้คนที่ร่วงหลงร่างคว้างอยู่กลางอากาศ
อาคารหลังใหญ่เหลือเพียงซากปรักหักพัง ดวงไฟดารดาษทั่วพื้นฟ้า เคล้าคลอกับเสียงกรีดร้องไม่รู้จบ
ในเวลาเดียวกันนั้น
บนท้องฟ้า ปรากฏม้วนภาพขนาดใหญ่ม้วนหนึ่งถูกคลี่ออกปกคลุมทั้งผืนฟ้าและแผ่นดิน มันกว้างพอที่จะครอบคลุมฐาน
