สูรงั้นเหรอ!?”
“เขาลงมือฆ่าจ้าวยุทธ์เจียงเมื่อกี้เลยนะ!”
“หน็อยแน่ ฉูซง ในฐานะจ้าวยุทธ์ เจ้ากล้าที่จะหักหลังมวลมนุษยชาติงั้นเหรอ!? เจ้าลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่าเจ้าก็ยังเป็นมนุษย์อยู่!!”
ผู้ปลุกพลังมากมายที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็ตกใจและโกรธแค้น
“อา… ข้าเป็นมนุษย์นั่นก็ใช่ แต่มนุษย์ได้ให้อะไรกับข้าบ้างหรือเปล่า?”
“วิธีการฝึกฝนนั่น… ไม่ได้ช่วยให้ข้าหลุดออกจากขั้นจ้าวยุทธ์ได้เลย… แต่พวกเจ้าดูนี่สิ! ดูสิ่งที่สำนักหมื่นอสูรมอบให้ข้า! ชีวิตใหม่ที่แข็งแกร่ง เจ้าเห็นหรือไม่ ว่าข้าสามารถแข็งแกร่งได้ถึงขั้นจ้าวยุทธ์เลยนะ!”
“ตราบใดที่สามารถแข็งแกร่งขี้นได้ ข้าจะไปสนใจทำไมว่าตนเองกำลังหักหลังมนุษยชาติหรือเปล่า?”
“นกน้อยทำรังแต่พอตัว นกทำได้ ข้าก็ทำได้นะ!”
ฉูซงหัวเราะเสียงดัง ทันใดนั้นปีกของนกก็งอกออกมาจากหลังของเขา และบางส่วนของใบหน้าเองก็มีขนนกงอกขึ้นมาด้วย
แววตาของเขาเปลี่ยนสภาพไปเป็นเหมือนนกเหยี่ยวที่กำลังมองเหล่าสัตว์อสูรเบื้องหน้า “ขณะนี้พวกเจ้าได้ตกลงมาในกับดักของข้าแล้ว! เพราะงั้นไม่มีทางปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอดอีกต่อไป เว้นเสียแต่ ยอมแพ้แล้วเข้าร่วมกับสำนักของข้า ข้าจะยอมไว้ชีวิตก็ได้!”
“ประสาทหลอนไปแล้วหรือไร!”
“ต่อให้พวกฉันต้องตาย ก็ไม่มีทางยอมก้มหัวให้พวกอสูรหรอก!”
“ในฐานะที่เป็นผู้ปกป้องมนุษยชาติ! การมีคนเช่นเจ้าเคยร่วมเผ่าพันธุ์ด้วยช่างเป็นเรื่องที่น่าละอายใจจริง ๆ !”
“ทุกคนรวมกลุ่มกันไว
