ู้ปลุกพลังที่เป็นคนของสำนักหมื่นอสูรบ้างหรือเปล่า?”
ตอนนั้น ฉู่โม่วถามขึ้นมา
“ผมไม่รู้เลยครับ”
จอมยุทธ์ตอบพร้อมส่ายหน้า “ในตอนนั้น สัตว์อสูรบุกเข้ามาเป็นกองทัพ พวกเราทำได้เพียงรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดจนเข้ามาในนี้ได้ เพราะความกลัวว่าจะถูกฆ่า เลยไม่กล้าออกไปไหน ตั้งใจว่าจะรอกำลังเสริมกันน่ะครับ ท่านประมุขฉู่”
ไม่แปลกใจสักเท่าไหร่หากคนเหล่านี้จะไม่รู้
ฉู่โม่วถอนหายใจด้วยความผิดหวัง
ทว่า…
“อ๊ะ มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดดีหรือเปล่าครับ…”
ขณะนั้น ปรมาจารย์ยุทธ์ก็พูดขึ้นมาด้วยท่าทีเหมือนกับว่าเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ชายคนนี้ดูลังเลเป็นอย่างมากผ่านสีหน้าที่แสดงออกมา
“พูดมาเลย”
ฉู่โม่วเปิดโอกาส
“รู้สึกว่า เมื่อตอนที่สัตว์อสูรเข้ามาโจมตีฐานน่ะครับ ผมรู้สึกว่าจะมีลูกศิษย์สำนักหมื่นอสูรปะปนมากับทัพอสูรพวกนี้ด้วย ผมได้ยินพวกเขาพูดกันคร่าว ๆ ประมาณว่า พวกนั้นมีผู้ปลุกพลังในฐานจินหลิงเป็นสายลับอยู่ จะมีการส่งเหล่าผู้ที่มีความแข็งแกร่งมาก ๆ เข้ามาในรอยแยกนี้ แล้วพวกมันจะใช้จังหวะนั้นฆ่าคนเหล่านั้นให้หมด”
“สายลับงั้นเหรอ!?”
สีหน้าของฉู่โม่วและนายพลเมืองหลาย ๆ คนเปลี่ยนไปทันที
หากเรื่องนี้เป็นความจริง…
เพียงแค่คิด หัวใจของหลาย ๆ คนก็สั่นระรัวกันแล้ว
เห็นแบบนั้น
ปรมาจารย์ยุทธ์คนเดิมก็ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้คงสำคัญกับคนเหล่านี้มากแน่ ๆ เพราะงั้นเขาจึงคิดทบทวนสิ่งที่ได้ยินให้ดีแล้วค่อยพูดต่อ
