ข้าใจไปว่าสัตว์อสูรเหล่านี้กำลังหนีออกมาจากรอยแยกมิติ พวกเขาจึงไม่คิดอะไรมากแล้วเข้าไปต่อสู้กับทัพสัตว์อสูรทั้งหลายทันที
แต่เมื่อคิดดูดี ๆ
ฉู่โม่วก็เริ่มตระหนักได้ว่า พฤติกรรมของสัตว์อสูรพวกนั้น ไม่ได้เหมือนว่ามันอยากจะหนีออกมาด้านนอกเลย
เสมือนว่ากลุ่มสัตว์อสูรเหล่านั้นเป็นเพียงเหยื่อล่อเท่านั้น
ทั้งนี้ก็เพื่อ…
ล่อพวกเขาให้เข้ามา!
“ถ้านี่เป็นกับดักที่พวกสำนักหมื่นอสูรจงใจวางไว้จริง ๆ แสดงว่าเจ้าพวกนี้น่าจะเลือกซุ่มอยู่ตรงไหนสักแห่งที่เอื้อต่อการดักโจมตีจ้าวยุทธ์ของพวกเรา… เพื่อตัดกำลังของฐานจินหลิง!”
“และการที่จะล่อลวงให้จ้าวยุทธ์ของทางฝั่งเราหลุดเข้าไปยังตำแหน่งนั้นได้ ก็ต้องพึ่งไส้ศึกที่ทำให้พวกเราเชื่อใจได้…”
“แต่ใครล่ะ?”
ฉู่โม่วขมวดคิ้วและคิด
และในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้น ชื่อของคนคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาในหัว
ในเวลาเดียวกันนั้น
ติ๊ด ติ๊ด
บริเวณข้อมือของฉู่โม่ว เครื่องมือสื่อสารรูปทรงนาฬิกาข้อมือก็ดังขึ้นมา
เมื่อก้มลงไปมอง เขาก็พบว่ามันเป็นสัญญาณเรียกรวมตัวโดยจ้าวยุทธ์ฉูซง
“เจ้านี่แหละ… ที่น่าสงสัยที่สุด!”
“ด้วยระดับพลังที่เขามีอยู่ มันไม่ยากเลยที่จะทำให้จ้าวยุทธ์คนอื่น ๆ หลงเชื่อในสิ่งที่พูด และถ้าเป็นอย่างที่ฉันคิดจริง ๆ การเรียกรวมตัวนี้คือกับดัก!”
สีหน้าของฉู่โม่วเปลี่ยนไปชัดเจน
เขาพูดต่อ “นายพลเมืองทุกคน ผมฝากช่วยพาผู้รอดชีวิตหนีไปยังที่ปลอดภัยด้วย ส่วนผมจะรีบไปช่วยจ้าวยุทธ์คนอื
