พักผ่อน
และเพื่อศึกษาความหมายของเจตจำนงแห่งกระบี่ด้วย
แต่ใครจะไปรู้
ทันทีที่เขาหยุดลงบนพื้นดิน ก่อนที่จะได้ตามหาตำแหน่งที่เหมาะจะพักผ่อน เขาก็เห็นเด็กสองคนหมดสติอยู่บนพื้นไม่ไกลออกไป
ฉู่โม่วตะลึงงันทันที
เมื่อก้าวไปข้างหน้า
เขาเห็นว่าเด็กทั้งสองดูคล้ายคลึงกันและน่าจะเป็นพี่น้องกัน
ฉู่โม่วเห็นว่าทั้งสองดูเหนื่อยล้ามาก เหมือนว่าทั้งสองจะวิ่งหนีมาพักใหญ่
ทำให้เขายิ่งสงสัยเข้าไปอีก
‘ทำไมถึงมีเด็กอยู่ในป่าเทือกเขาหนาทึบนี่ล่ะ?’
‘หรือว่าจะเจอกับสัตว์อสูรเข้า?’
‘แล้วครอบครัวของพวกเขาล่ะ?’
ฉู่โม่วขมวดคิ้ว
เขาส่งจิตสัมผัสออกไปเพื่อตรวจสอบบริเวณโดยรอบ
แต่ภายในรัศมีหลายสิบกิโลเมตรก็ไม่มีร่องรอยของมนุษย์คนอื่นเลย
ฉู่โม่วขมวดคิ้วและคิดอยู่ครู่หนึ่ง
อย่างไรแล้วเขาไม่ใช่คนใจจืดใจดำ ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเด็กสองคนนอนอยู่กลางป่าลึก ถ้าไม่สนใจก็คงถูกสัตว์อสูรกินจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกอย่างแน่นอน
เขาจึงอุ้มทั้งสองขึ้นมาด้วยมือข้างเดียว
แล้วใช้กระบี่สารทสังหารเปิดถ้ำใกล้ ๆ และเข้าไปหลบข้างใน
จากนั้นก็ปิดทางเข้าถ้ำ
เด็กทั้งสองนอนอยู่บนพื้นและได้รับยาฟื้นฟูพลังชีวิตเพื่อรักษาจิตวิญญาณ
แต่…
ร่างกายของทั้งสองมาถึงขีดจำกัดแล้วและไม่อาจดูดซึมพลังของยาเองได้อีกแล้ว
ฉู่โม่วจึงส่งพลังชีวิตเข้าไปช่วยทั้งสอง
เพียงแต่ว่า…
เมื่อพลังชีวิตของฉู่โม่วเข้าไปในร่างกายของทั้งสอง เขาก็ต้องตกตะลึงทันใด
แม้แต่ใบหน้าก็เผยสีหน้าคา
