้มาจากต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ไว้อยู่อีกบางส่วนสินะ? เอามันมาให้หมดเลย แล้วก็รวมกับที่ตั้งของป่าไผ่นั่นด้วย ผมถึงจะยอมแลกกับยุทธภัณฑ์วิญญาณนี้!”
“พวกนี้…”
หญิงสาวลังเล
ทว่า
เมื่อคิดถึงเข็มเวหาที่เป็นยุทธภัณฑ์วิญญาณแล้ว ท้ายสุดเธอก็จำใจยอม “เข้าใจแล้วค่ะ”
พูดจบ
เธอก็หยิบเอาขวดหยกขวดอื่น ๆ ออกมาอีก
ขวดหยกเหล่านี้บรรจุของเหลวสีขาวข้นเหมือนน้ำนมไว้เกือบครึ่งขวด
เห็นเช่นนั้น ฉู่โม่วก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
จากนั้นเขาก็นำเอาเข็มเวหาออกมาจากมิติพกพาและส่งให้เธอไป
ภายหลังจากที่จ้าวยุทธ์คนงามได้ตรวจสอบเข็มเวหาแล้วและพบว่ามันอยู่ในสภาพดี สีหน้าของเธอก็แสดงออกถึงความตื่นเต้นสุด ๆ
“คราวนี้เธอคงบอกที่ตั้งของป่าไผ่นั่นให้ฉันฟังได้แล้วใช่ไหม?”
ฉู่โม่วเอ่ยถาม
“อะ… อืม ได้ค่ะ”
จ้าวยุทธ์สาวพยักหน้าและบอกที่ตั้งของป่าไผ่กระบี่ดาราสวรรค์แก่ฉู่โม่วไป
ยามที่เธอพูดจบ
การแลกเปลี่ยนระหว่างทั้งสองก็ถือเป็นอันสมบูรณ์
เธอมีความสุขกับเข็มเวหาในมือจนแทบหุบยิ้มไม่ได้ขณะเดินออกจากห้องไป
สำหรับเธอ
การนำเอาของเหลวแก่นแท้จากไผ่กระบี่ดาราสวรรค์ที่เก็บไว้ก็ไม่รู้จะเอาไปทำอะไรได้ ผนวกกับที่ตั้งขุมทรัพย์ที่เธอไม่อาจเข้าไปครอบครองได้มาแลกกับยุทธภัณฑ์วิญญาณชิ้นนี้
ยังไงมันก็คุ้มค่า!
สำหรับฉู่โม่วเอง เขาก็พึงพอใจกับการแลกเปลี่ยนครั้งนี้
แก่นแท้ของต้นไผ่กระบี่ดาราสวรรค์นั้นเป็นแค่น้ำจิ้ม จานหลักที่ทำให้เขาพอใจสุด ๆ นั้นคือกา
