‘ฉันต้องไม่พลาดสิ่งนี้!’
เขาตัดสินใจ
ในระหว่างที่จ้าวยุทธ์คนอื่นต่างก็กำลังแยกย้ายกันไป
แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่สนใจสิ่งนี้ ซงหยวนก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย
ด้วยเหตุนี้เอง
ชายหนุ่มจึงพูดขึ้น “ผมสนใจเจ้าหินก้อนนี้น่ะ”
แววตาของซงหยวนเป็นประกายขึ้นมาเมื่อได้ยิน เขารีบหันไปพูดด้วยเสียงชัดเจน “ข้ากะไว้แล้วว่าต้องมีจ้าวยุทธ์ที่ตาถึงมองเห็นสิ่งเลอค่านี้! …อา ถ้าท่านจ้าวยุทธ์ฉู่ต้องการ เพียงแค่จ่ายข้าด้วยหินปฐมกาลหมื่นล้านก้อน ข้าก็ยินดีที่จะขายของรักนี้ให้เลยอย่างไม่ลังเล!”
“แพงไป”
ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วพูด “นี่มันก็แค่หินไร้ค่า ผมแค่อยากจะซื้อมันไปตั้งเล่นบนโต๊ะเฉย ๆ แต่ถ้าจะขายให้ในราคาขนาดนั้นเห็นทีคงต้องขอผ่านด้วย”
“โอ้ ๆ ท่านจ้าวยุทธ์ฉู่ ท่านพูดผิดแล้ว สิ่งนี้น่ะต้องเป็นสมบัติแน่นอน ขนาดข้าใช้พลังทั้งหมดโจมตี มันยังไม่เกิดรอยเลยนะ! เห็นได้ชัดว่ามันน่ะ ต้องเป็นหินวิเศษแน่ ๆ!”
ซงหยวนรีบพูด
“การที่มันแข็งขนาดนั้นมันจะมีค่าอะไรน่ะ? ของไร้ประโยชน์ก็คือของไร้ประโยชน์น่า”
ฉู่โม่วยังพูดด้อยค่ามันต่อ
ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ซงหยวนก็ได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ
สิ่งที่ฉู่โม่วพูดนั้นมันก็ไม่ได้เกินจริงนัก
ถึงแม้ว่าทุกคนจะรู้ว่าหินก้อนนี้แข็งมาก ๆ แต่ท้ายสุดแล้ว ของไร้ประโยชน์ก็ยังมีค่าน้อยกว่าเศษเหล็กอยู่ดี
ในใจของเขาตระหนักเรื่องนี้ได้ดี
แต่ก็ไม่สามารถแสดงออกทางสีหน้าได้
“เอ่อ… ถ้าเป็น แปดพันล้านหินปฐม
