กาล… แค่แปดพันล้านก็พอครับ! ข้าจะยอมขายเลย!”
ซงหยวนแสร้งทำเป็นดื้อดึงไม่อยากลดราคาและหวงแหนมันมาก ๆ
ฉู่โม่วตอกกลับด้วยสีหน้าไม่ใส่ใจ “ผมให้ได้แค่สองพันล้านหินปฐมกาลเท่านั้นแหละ”
“เป็นไม่ได้!”
“นั่นมันจะตัดราคากันเกินไปแล้ว!”
จ้าวยุทธ์วัยกลางคนรีบปฏิเสธ
“งั้นเอาไปสามพันล้านหินปฐมกาล”
ชายหนุ่มพูดเสริม “ให้ได้สุด ๆ เท่านี้แล้วนะ ถ้ามากกว่านี้ก็เก็บไว้ทับกระดาษที่ห้องเหอะ ผมไม่ซื้อแล้ว”
ได้ยินเช่นนั้น จ้าวยุทธ์ซงหยวนก็เกิดความลังเลขึ้นมาเล็กน้อย
จริง ๆ ตัวเขาก็อยากจะศึกษาหินก้อนนี้จริง ๆ นั่นแหละ แต่เพราะมันอยู่กับเขามามากกว่าสองทศวรรษแล้ว ปัจจุบันก็ยังไม่รู้ว่ามันคืออะไรกันแน่ ดังนั้นสิ่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับหินธรรมดานั่นแหละ
ด้วยเหตุนี้ แทนที่จะเก็บมันเอาไว้ก็สู้ยอมเปลี่ยนเป็นรายได้ไปเลยดีกว่า แม้จะเล็กน้อยแต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลย
“โอ้ ๆๆ ก็ได้ ๆ!”
“3 พันล้านหินปฐมกาลก็ได้ครับ ข้ายอม!”
ชายวัยกลางคนกัดฟันแน่นขณะพูดไปเช่นนั้น
ทันทีที่ฉู่โม่วได้ยิน ภายในใจของเขาก็โลดเต้นเป็นลิง ณ ตอนนั้นเลย
ทว่าสีหน้าเขาก็ยังคงนิ่งเฉยอยู่
เปิดมิติพกพา เขาหยิบเอาหินปฐมกาลกว่า 3 พันล้านก้อนและส่งมันให้จ้าวยุทธ์ซงหยวน
ภายหลังจากที่ทำการค้าขายเสร็จสิ้น ทั้งสองก็แยกกันไป
“สำเร็จ!”
เมื่อได้แผ่นหินมาแล้ว ฉู่โม่วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจอยู่ข้างใน ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่บนใบหน้าผุดเผยรอยยิ้มขึ้นมา
ผิดกับท
