เซียวเหยียนชั่วขณะหนึ่งไม่ทันได้ตั้งตัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ในสมองถึงได้ปรากฏภาพเด็กสาวน้อยที่น่ารักขึ้นมา
หลายปีก่อน ฮูหยินห้าหลั่งน้ำตามองส่งนางติดตามชายชราผมขาวหน้าเด็กจากไป
ตอนนี้ เด็กสาวน้อยคนนั้นสำเร็จวิชากลับมาแล้วรึ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เซียวเหยียนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงหางเล็กๆ ที่อยู่ในกระท่อมกระบี่ห่างออกไปเก้าพันลี้ทางทิศใต้นั้น
ส่ายหน้า เซียวเหยียนกล่าวกับเซียวจื่อเซวียน “ตอนนี้ฟ้ายังไม่มืด ข้าไปเดินเล่นอีกหน่อย ถึงเวลาค่อยไปก็พอแล้ว”
สำหรับเด็กสาวน้อยคนนั้น เซียวเหยียนไม่มีความรู้สึกอะไร อีกทั้งสองพี่น้องเซียวเฟยหยางคู่นั้นก็จงใจห่างเหินตนเอง หลายปีมานี้กับฮูหยินห้าก็เจอกันน้อยลง
“เอ่อ งั้นพวกเราต้องเตรียมของขวัญอะไรล่วงหน้าหรือไม่ขอรับ?” เซียวจื่อเซวียนถาม
สำหรับพี่สาวชิงหลวนผู้นั้น เขามีเพียงความทรงจำที่ตื้นเขินอย่างยิ่ง แต่หลายปีมานี้ในจวนก็ได้ยินเรื่องราวของอีกฝ่ายมาไม่น้อย รู้ดีว่าเป็นยอดฝีมือในรุ่นของพวกเขา
แน่นอนว่า กับเซียวเหยียนในตอนนี้เทียบกันไม่ได้
“นั่นสินะ”
ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพี่สาวร่วมตระกูลที่ไม่ได้เจอกันมานานหลายปี อย่างไรเสียก็ต้องเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ไว้บ้าง เซียวเหย
