ั้งกระดานวาดภาพ ยื่นมือลงไปในน้ำในสระกวักๆ
เป็นไปตามคาด เงาดำสายหนึ่งก็พลันพุ่งขึ้นมา น้ำกระเซ็นสาด
เซียวเหยียนรีบกลับไปที่หน้ากระดานวาดภาพ รีบกล่าว “ผู้อาวุโสชิงหลี โปรดคงท่านี้ไว้”
เฝิงชิงหลีเผยร่างเดิมของกิเลนวารี สง่างามอย่างยิ่ง นางตอนแรกคิดจะแปลงร่าง เมื่อได้ยินคำพูดของเซียวเหยียนก็หยุดลงทันที พร้อมกันนั้นก็นำน้ำที่กระเซ็นรอบๆจับตัวเป็นก้อนไว้กลางอากาศ คงไว้เป็นภาพนิ่ง
เซียวเหยียนยกพู่กันวาดภาพอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้า ภาพวาดกิเลนวารีออกจากน้ำก็เสร็จสมบูรณ์
“เสร็จแล้วขอรับ”
เมื่อสิ้นเสียงของเซียวเหยียน เฝิงชิงหลีก็ควบคุมน้ำให้หดกลับคืนสู่สระน้ำ จากนั้นก็ก้าวไปข้างหน้า ร่างกายราวกับทรายเบาๆ กลายเป็นรูปลักษณ์ของมนุษย์ เคลื่อนย้ายเท้าเปล่าสีขาวราวหิมะมาอยู่หน้ากระดานวาดภาพของเซียวเหยียน
“อืม ไม่เลว”
เมื่อเห็นรูปลักษณ์บนกระดานวาดภาพ แววตาของเฝิงชิงหลีก็สั่นไหว เผยให้เห็นสีหน้าที่ยินดี
ท่าทางที่ตนเองเพิ่งจะออกมา งดงามถึงเพียงนี้รึ?
นางเอียงหัวมองไปยังเซียวเหยียน ยิ้มอย่างอ่อนโยนกล่าว “เจ้าว่าวันนี้ข้าแต่งกายเป็นอย่างไรบ้าง?”
เซียวเหยียนมองไป กลับเห็นนางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าน้ำทะเล ก็ยังคงเป็นชุด
