มกระบี่ห้วงมิติปาดทิ้งไปอยู่ดี
ความเจ็บปวดที่มาจากการที่หางถูกตัดขาด ทำให้มันตระหนักได้แล้วว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่ง่ายต่อการต่อกรด้วยเลย
มันกำลังกลัวว่าจะต้องตายด้วยเงื้อมมือของคนคนนี้!
เพราะงั้นแล้ว
เมื่อมันเห็นฉู่โม่วรวบรวมพลังแห่งมิติเพื่อที่จะใช้คมกระบี่ห้วงมิติอีกครั้งหนึ่ง แววตาของมันก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัวพร้อมกับร้องโอดครวญออกมา
“อยากให้ปล่อยไปงั้นเหรอ?”
มืออีกข้างของฉู่โม่วขยับตั้งขึ้นมาราวกับกำลังจับอะไรอยู่
ซู่…
คลื่นมิติที่มองไม่เห็นถูกปล่อยออกไป ไม่ว่ามันจะกระทบเข้ากับสิ่งใด สิ่งเหล่านั้นก็จำต้องแข็งนิ่งกันหมด
กิ้งก่าสายฟ้ารับรู้ได้ถึงภัยอันตรายที่มองไม่เห็นอีกครั้ง มันหมายจะมุดลงดินไปแต่มันก็ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าคลื่นมิตินั้นได้พุ่งผ่านร่างมันไปแล้ว ผืนดินเบื้องล่างของมันแข็งทื่อราวกับถูกแปรสภาพเป็นแผ่นเหล็กกล้าจนยากที่จะทลายลงไป
ไม่นานนัก…
แม้แต่ร่างของมันเองก็ยังรู้สึกขยับยากขึ้น
ไม่เพียงแค่ร่างที่ขยับยาก ลำพังเพียงหายใจก็ยังลำบาก!
นี่คืออีกหนึ่งความสามารถของพลังแห่งห้วงมิติ …มิติคุมขัง!
กรรร…
สัตว์อสูรที่เจ็บแสบไปทั้งตัวพยายามจะหลบหนีต่อไป แต่มันก็ยังคงไม่สามารถทำได้เช่นเดิม เพราะงั้นในแววตาจึงเปี่ยมไปด้วยความสิ้นหวัง
ขณะนั้น
ฉู่โม่วก็ปล่อยพลังห้วงมิติครั้งที่สามออกมาแล้ว
ไม่มีทางรอดสำหรับกิ้งก่าสายฟ้าตนนี้อีก หัวของมันร่วงลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างง่ายดาย
