ฟู่…
ภายหลังจากที่สังหารอสูรตนนี้ได้ ฉู่โม่วก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก
เขาค่อย ๆ ทรงตัวยืนกับพื้นแล้วเดินไปยังซากไร้วิญญาณของกิ้งก่าสายฟ้า
“กลืนกิน”
ไม่มีการรั้งรอ ฉู่โม่วยื่นฝ่ามือออกไปด้านหน้าแล้วพูดเสียงเบา
[กลืนกินเสร็จสิ้น!]
[ได้รับธาตุดินระดับ 5!]
[ต้องการหลอมรวมหรือไม่?]
พลังธาตุดินระดับ 5 เลยงั้นเหรอ?
ความประกลาดใจปรากฏขึ้นในแววตาของฉู่โม่ว
แต่นี่ก็ทำให้เขาโล่งใจด้วยเช่นกัน เพราะถ้าไม่ใช่ธาตุดินระดับ 5 แล้วมันคงจะเป็นไปไม่ได้เลยที่กิ้งก่าสายฟ้าตนนี้จะสามารถรับมือกับคมกระบี่สวรรค์ได้!
“หลอมรวม!”
ฉู่โม่วพูดขึ้นด้วยความตื่นเต้น
นี่ถือเป็นพลังธาตุระดับสูงกว่าทั่วไป ถ้าหากเขาหลอมรวมไปแล้ว พลังป้องกันของเขาจะเพิ่มได้ถึงขนาดไหนกันนะ?
ระหว่างที่คิดเช่นนั้น
จู่ ๆ
ความเจ็บปวดทีก่อตัวขึ้นมาจากส่วนลึกที่สุดในร่างกาย ก็เทท่วมไปทั้งกายหยาบและจิตวิญญาณแรกเริ่มของเขา
ฉู่โม่วพยายามกัดฟันแน่นและอดทนมันไว้ให้ได้
เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเม็ดทั่วไหลย้อยลงมาจากที่หน้าผากของเขา และเพียงไม่นาน ผืนทรายเบื้องล่างที่เคยแห้งแร้งก็เริ่มแทนที่ด้วยแอ่งน้ำขนาดเล็กแล้ว
หากเขาไม่ใช่ผู้ปลุกพลังแล้วละก็ บางทีตอนนี้ฉู่โม่วอาจจะตายเพราะเสียน้ำมากไปแล้วก็ได้
พักใหญ่ ๆ
ในที่สุดความเจ็บปวดก็จางหายไปจนหมด
และนี่เอง ก็หมายถึงการหลอมรวมพลังใหม่เสร็จสิ้นแล้วเช่นกัน!
ภายหลังจากได้ฟื้นความเหนื่อยล้าแล้ว ฉู่โม่วก็ตรวจสอบสถา
