ใจติดขัด!
“พะ… พลังอะไรที่ทำแบบนี้ได้? พรสวรรค์ของเจ้านี่มีมากถึงเพียงไหนกัน!”
ร่างของเขาสั่นเทา
ความกลัวที่ไร้คำอธิบายเริ่มครอบงำจิตใจ
ตอนนั้นเอง จู่ ๆ เรื่องที่เจ้าตระกูลเคยพูดไว้ ถึงสิ่งที่อยู่ภายในโบราณสถานที่หลบซ่อนภายในเขตแดนลับเมฆาครามก็ผุดขึ้นมาในหัวของสวี่จง
“ใช่แล้ว! ไม่ผิดแน่!”
“ผู้ปลุกพลังของตระกูลข้าจะต้องไปพบเจอโบราณสถานลับนั่นแน่ แล้วพลาดท่า เจ้าฉู่โม่วนี่จึงกลายเป็นหนูตกถังข้าวสารและได้รับสมบัติเหล่านั้นไปแทน!”
“เพราะแบบนี้ ในเวลาอันสั้น คนคนนี้ถึงได้ขยับจากปรมาจารย์ยุทธ์ขึ้นเป็นนายพลเมืองได้!”
“เพราะแบบนี้ ภายหลังจากที่เจ้าตระกูลได้ขึ้นเป็นจ้าวยุทธ์ได้แล้ว เขาถึงรีบไปไปกำจัดฉู่โม่ว… นั่นเพราะต้องการจะชิงเอาสมบัติที่ควรเป็นของตระกูลสวี่กลับมานี่เอง!”
“น่าเศร้าใจจริง ๆ!”
“หากข้ารู้ล่วงหน้าว่าเรื่องจะมาถึงขั้นนี้ เมื่อตอนที่สวี่โม่วถูกฆ่าตาย ข้าควรจะลงมือกำจัดฉู่โม่วเสียตั้งแต่เนิ่น ๆ! อย่างน้อย ๆ การรับมือกับพวกพันธมิตรเครือหอการค้าหยกแก้วก็ยังไม่ทำให้ตระกูลสวี่ต้องเสียหายหนักขนาดนี้!”
“เพราะความชะล่าใจของข้าแท้ ๆ!”
พูดถึงตรงนี้
สิ่งที่ตระหนักอยู่ในใจของสวี่จงนั้นหาใช่การที่เขาเสียใจที่ไปมีเรื่องกับฉู่โม่ว แต่เป็นความเสียใจที่ไม่ได้ฆ่าฉู่โม่วไปเสียตั้งแต่แรก ๆ ต่างหาก!
ตัดสินใจผิดพลาดครั้งเดียว หายนะก็มาเยือนเลย!
“ต้องฆ่าเจ้านี่ให้ได้!”
“ไม่สามารถปล่อยให้มันเติบใหญ่ก
