ค์ไปอีกแล้วเหรอเนี่ย!”
เหล่าผู้ที่ทรงพลังในแต่ละฝ่ายได้แต่แอบส่ายหน้าเบา ๆ
ซึ่งนั่นก็รวมถึงหอการค้าหยกแก้วด้วย
หมัวซานซานที่รู้เรื่องนี้ไม่รอช้าที่จะหันไปขอให้ผู้เป็นพ่อช่วย “สวี่หล่างต้องกำลังจะไปฆ่าฉู่โม่วแน่ ๆ! พ่อคะ! ได้โปรดเถอะ ขอให้บรรพบุรุษของพวกเราทำอะไรสักอย่างเถอะค่ะ! ไม่งั้นฉู่โม่วจะต้องตายแน่ ๆ!”
“มันช้าไปแล้ว!”
หมัวหย่งอันส่ายหน้าและพูด “จ้าวยุทธ์น่ะแข็งแกร่งมากนะ คนระดับนั้นแข็งแกร่งต่างจากนายพลเมืองลึกลับเลย เพียงแค่สวี่หล่างเห็นฉู่โม่ว เขาก็สามารถฆ่าได้ในทันทีเลย ต่อให้พ่อไปบอกปู่ของลูกในตอนนี้ กว่าปู่ลูกจะออกไปได้ มันก็สายไปแล้ว!”
“ลูกจะเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ!”
“ถ้าลูกให้เวลาพ่อเตรียมตัวสักสองเดือน พ่อน่าจะเป็นจ้าวยุทธ์ได้เหมือนกันนั่นแหละ! ถ้าเมื่อนั้นมาถึง พ่อจะจัดการสวี่หล่างให้อยู่หมัดเอง!”
แม้ปากจะพูดเช่นนั้น …
แต่หลังจากพูดจบ หมัวหย่งอันก็ยอมหันหน้ากลับและไปแจ้งข่าว เพื่อขอให้บรรพบุรุษออกแรงช่วยในเรื่องนี้อยู่ดี
ส่วนทางหมัวซานซาน
ขณะนั้น เธอมองตรงออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าซีดเซียว ริมฝีปากสั่นระริกกำลังบ่นพึมพำเบา ๆ ด้วยความหวาดกลัว “ฉู่โม่ว… นายต้องรอดนะ! ได้โปรด อดทนไว้จนกว่าบรรพบุรุษของฉันจะไปถึงด้วยเถอะ!”
…
ภายในคฤหาสน์
ฉู่โม่วที่กำลังฝึกฝนตระหนักได้ถึงพลังที่แกร่งกล้ากำลังพุ่งตรงมาหาเขาจากฟากฟ้า
ดูท่าไม่ได้คิดจะปกปิดพลังแม้แต่น้อยเลยด้วย!
ความรุนแรงของคลื่นพลั
