วยก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอเปิดปากแผลขนาดเล็กที่ปลายนิ้วด้วยพลังอณูแห่งชีวิต จากนั้นก็หลั่งเอาแก่นโลหิตของตนเองเพียงหนึ่งหยดและแตะลงไปที่ปากเล็ก ๆ ของพังพอนมายาตัวน้อย
เพราะพังพอนมายาตัวนี้ยังคงเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับ 2 ที่เพิ่งเกิดเท่านั้น ดังนั้น นอกจากมันจะอ่อนแรงและไม่รู้ด้วยว่าสิ่งใดควรต่อต้านบ้าง
ภายหลังจากการทำพันธสัญญาเรียบร้อยแล้ว
สัตว์อสูรวัยแรกเกิดนี้ก็ลืมตาตื่น และเมื่อมันเห็นเฉินซีเวย ร่างเล็กนั้นก็ดิ้นเข้าไปหาและกอดแขนเธอเอาไว้อย่างเป็นมิตร
ขนของมันขาวดังหิมะ ด้วยใบหน้าขนาดเล็ก และใบหูที่เล็กกว่า จมูกสีแดง รวมถึงหนวดที่ยาวเหมือนแมว มันเป็นอะไรที่น่ารักน่าชังเกินกว่าสาว ๆ จะอดใจไหวจริง ๆ
“เจ้านี่ น่ารักสุด ๆ ไปเลยนี่นา!”
สีหน้าของเฉินซีเวยแดงระเรื่อ เธอโอบพังพอนมายาตัวน้อยไว้ในอ้อมแขนพลางลูบหัวมันไปด้วยความเอ็นดูขณะที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสุข
“ถ้าเธอชอบมันก็ดีแล้ว”
ฉู่โม่วยิ้ม
อย่างไรก็ตาม เขาก็อดไม่ได้ที่จะแอบเหลือบมองไปยังบริเวณส่วนนั้นพังพอนมายาไปด้วย
เจ้านี่เป็นตัวเมีย!
เขาโล่งใจที่สุด!
ชายหนุ่มปล่อยให้เฉินซีเวยและพังพอนมายาฝึกฝนร่วมกันไปเพื่อสร้างความสัมพันธ์ ระหว่างนั้นตัวเขาก็แยกไปฝึกฝนตนเองตามแผนที่วางไว้ด้วยเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะได้เริ่มฝึกฝน ฉู่โม่วก็ส่งข้อความให้หมัวซานซาน เพื่อขอให้ทางหอการค้าหยกแก้วช่วยตรวจสอบดูเผื่อว่าพวกเขาจะมีรา
