จะเข้าไปในมิติต้องรีบกระโดดออกมา คลื่นที่ไร้รูปร่างนี้ทำให้ความเร็วของสัตว์อสูรตนนี้ลดลงไปอย่างมากด้วยเช่นกัน สังเกตได้จากการที่มันต้องดิ้นรนอย่างยากลำบากในการขยับตัว
“โอกาสมาแล้ว!”
เสิ่นชาง กูหยุนเซียวและคนอื่น ๆ รีบโถมเข้าใส่
พวกเขาใช้กระบวนท่าที่รุนแรงที่สุดของพวกตนเพื่อหมายจะฆ่าสัตว์อสูรตนนี้ให้ได้ในคราเดียว!
“ฝ่ามือสยบมังกร!”
“ผ่าจันทรา!”
สองเสียงดังกังวานคู่กัน จากนั้นทั้งฝ่ามือและคมกระบี่ต่างก็โถมเข้าใส่พังพอนมายาอีกนับไม่ถ้วนและหลายทิศทาง
ตู้ม!
ร่างของพังพอนมายาที่โดนเข้ากับการโจมตีเหล่านั้นกระเด็นลอยออกมา
ขณะเดียวกันนั้นมันก็กระอักเลือดจากการที่ร่างกายมีบาดแผลร้ายแรงปรากฏให้เห็นด้วย!
“กรร!”
ด้วยการโจมตีที่รุนแรงเหล่านั้น พังพอนมายาร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด
“เราโจมตีมันได้แล้ว!”
“ในที่สุดมันก็บาดเจ็บ!”
“เร็วเข้า! จัดการมันซะ!”
กลุ่มของผู้ปลุกพลังที่ไฟแรงเลือดร้อนรีบวิ่งเข้าไปยังพังพอนมายาที่กำลังบาดเจ็บหนัก หมายจะเป็นผู้กำจัดอสูรร้ายตนนี้
“แฮ่ก…กรร!”
ร่างที่ชุ่มไปด้วยเลือดรับการโจมตีอีกมากมายจนเจ็บปวดเจียนตาย มันคำรามออกมาอีกหลายครั้งและสะบัดกรงเล็บไปมาอย่างต่อเนื่อง
และทันใดนั้นเอง อากาศรอบ ๆ ค่อย ๆ เข้ามารวมตัวกันภายในมิติที่พังพอนมายาสร้างขึ้น เพียงไม่นานนักอากาศเหล่านั้นก็แปรสภาพเป็นคมดาบสายลมที่ไม่ปรากฏรูปร่างชัดเจน!
“นั่นมัน…”
อาจจะเป็นเพราะอาการบาดเจ็บ มันเลยทำให้เส
