ิ่นชางและกู๋หยุนเซียวกับคนอื่น ๆ ภายในค่ายกลไม่สามารถมองเห็นความผิดปกตินั้นได้
แต่ในสายตาของฉู่โม่วที่มองจากจุดที่ไม่ไกลจากตรงนั้นนัก เขาถึงกับหน้าถอดสี คมดาบสายลมนั่นมันอะไรกันน่ะ!?
เขาเห็นได้ชัดว่าสิ่งนั้นเกิดจากการที่มิติเป็นตัวกลั่นเอาสายลมมารวมไว้ให้ แต่หลังจากที่กระบวนการนั้นเสร็จสิ้น ตัวคมดาบกลับให้ความรู้สึกเหมือนเป็นรอยแยกของมิติที่ก่อตัวเป็นรูปคมดาบเสียมากกว่า!
‘คนพวกนี้…กำลังตกอยู่ในอันตราย!’
แม้จะคิดเช่นนั้น แต่ฉู่โม่วก็แค่คิด
และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิดด้วย
ซู่ม!
คมดาบมิตินั้นพุ่งผ่านอากาศมาด้วยความเร็วสูง และด้วยความที่ไม่มีใครสามารถมองเห็นกันได้ กว่าพวกเขาจะรับรู้ได้ถึงอันตราย ก็คือตอนที่คมดาบนั้นเข้าประจันหน้ากับตนเองเสียแล้ว
นี่มัน… เทเลพอร์ต!?
ผู้ปลุกพลังขั้นนายพลเมืองหลายคนไม่ทันได้ตั้งตัวกันเสียด้วยซ้ำ จนกระทั่งคมดาบนั้นผ่านร่างของพวกเขาไป
วินาทีต่อมา
ร่างที่ถูกคมดาบมิติเคลื่อนผ่าน ก็สั่นเทาอย่างรุนแรง ก่อนจะแตกออกเสมือนเป็นแผ่นกระจกก็มิปาน
ภาพที่เห็นนี้
ทำเอานัยน์ตาของผู้ปลุกพลังคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้ ๆ พากันสั่นกลัว หัวใจพวกเขาขาดความหนักแน่นขึ้นมาเสียแล้ว
“นี่เป็นไม้ตายสุดท้ายของพังพอนมายาแล้ว… มันใช้ท่านี้ได้อีกไม่กี่ครั้งหรอก!”
ในตอนแรก เสิ่นชางก็แอบตกใจกลัวอยู่นิดหน่อย แต่หลังจากที่พบว่าอณูแห่งชีวิตของพังพอนมายาลดต่ำลงไปเยอะเมื่อใช้ท่าดังกล่าว สีหน้านั้นก็แทน
