ตกเป็นตระกูลสวี่แน่นอน!”
“ฉันอยากจะให้วันนั้นมาถึงเร็ว ๆ จริง ๆ!”
หลังจากที่จัดการสัตว์อสูรลงได้ เหล่าผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลสวี่ก็พากันพักผ่อน ระหว่างนั้นพวกเขาก็คุยกันไปเรื่อยเปื่อย
“พอแล้ว ๆ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว ใครจะพักก็รีบพัก ใครหายเหนื่อยแล้วก็ทำความสะอาดเนื้อตัวให้เรียบร้อย พวกเราจะออกจากที่นี่กันในสิบนาที!”
ขณะที่พวกเขากำลังพูดอยู่นั้น
นายพลเมืองคนหนึ่งก็ลุกขึ้นแล้วต่อว่า
ผู้ฝึกยุทธ์ทั้งหลายทำได้เพียงเงียบลง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก
ระหว่างนั้น
เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ที่บาดเจ็บก็ถือโอกาสกลืนยาฟื้นฟูร่างกายเพื่อรักษาบาดแผล ส่วนบางคนก็ไปไล่เก็บวัตถุดิบที่ร่วงมาจากร่างของสัตว์อสูรสองตัวเงียบ ๆ
สิบนาทีหลังจากนั้น ทั้งหมดก็เริ่มออกเดินทางต่อตามแผน พวกเขามุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกลงไปอีกของภูเขา
ระหว่างทาง
สวี่เถียน ผู้เก่งกาจก็เดินนำหน้ากลุ่มไป เขาพูดคุยกับเหล่านายพลเมืองคนอื่น ๆ ไปด้วย
“อีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงโบราณสถานที่ท่านเจ้าตระกูลพูดไว้น่ะ?”
เขาถาม
“น่าจะอีกราว ๆ แปดร้อยกิโลเมตร มันเป็นส่วนที่ลึกที่สุดของภูเขาลูกนี้เลยล่ะ”
นายพลเมืองผู้ถูกถามหยิบแผนที่ขึ้นมาดูแล้วตอบกลับ
ได้ยินเช่นนั้น
สวี่เถียนก็พยักหน้าเบา ๆ “โบราณสถานนั่นสำคัญต่อพวกเรามาก ๆ โดยเฉพาะศิลาวรยุทธ์ที่ซ่อนอยู่ภายใน หากนำมันกลับไปฐานได้ มันจะทำให้ตระกูลสวี่แข็งแกร่งมากยิ่งขึ้น! ผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลเราทุกคนจะได้เข้าใจถึงอัตลั
