ป็นต้องสนใจเครือหอการค้าหยกแก้วนั่นอีกแล้ว เพราะอีกไม่นาน… ทั่วทั้งฐานจินหลิงจะตกมาอยู่ภายใต้การควบคุมของตระกูลสวี่!”
“และในตอนนั้น ถ้าเกิดมีใครกล้ามาหาเรื่องพวกเราละก็ พวกมันจะต้องตาย!”
“เจ้าบ้าฉู่โม่วก็แค่มดปลวก! ออกแรงบี้นิดหน่อยก็ตายแล้ว!”
…
ที่ด้านหลังกลุ่มของพวกเขา
ฉู่โม่วที่ซ่อนอยู่ในความมืดกำลังเดินฟังคนกลุ่มนี้คุยกันไปเรื่อย แต่ถึงอย่างนั้น แววตาของเขาก็เต็มไปด้วยความหงุดหงิดอยู่ไม่คลาย
แต่…
มีเรื่องให้น่าสนใจมากกว่าความโกรธ
“แผ่นหิน… ศิลาจารึกเหรอ?”
เขาบ่นพึมพำ แต่แววตานั้นก็แสดงความสนใจอยู่ไม่น้อย
ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไม่เห็นพวกตระกูลสวี่เข้าไปรวมหัวที่หอคอยวรยุทธ์ ที่ไหนได้เสนอหน้ามาโผล่ที่รกร้างตรงนี้แทน พวกนี้มีข้อมูลของสมบัติบางอย่างจริง ๆ ด้วย!
รู้เช่นนั้น
ฉู่โม่วก็ข่มจิตสังหารภายในใจไว้แล้วเดินตามคนของตระกูลสวี่ไป เขาอยากจะรู้ว่าท้ายสุดแล้วสิ่งที่รออยู่จะมีหน้าตาเป็นยังไงกันแน่
…
ตลอดเวลาที่เดินตามผู้ฝึกยุทธ์จากตระกูลสวี่นี้ พวกเขาพาเลี้ยวไปนู่นไปนี่อยู่เรื่อย ๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปร่วมชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ถึงที่หมาย
ทว่าที่หมายที่ว่านั่นกลับเป็นหุบเขาทะเลหมอกเสียได้
มันมีต้นไม้มากมายในหุบเขานี้ มีดอกไม้และพืชพรรณแปลก ๆ รวมไปถึงมีลำธารไหลผ่าน ทำให้ภาพนี้ดูเหมือนหลุดมาจากเทพนิยายก็มิปาน
ภายในส่วนที่ลึกสุดของหุบเขา มันมีตำหนักขนาดใหญ่ตั้งตระง่านอยู่ ทั้ง ๆ ที่มีแต่ภู
