บทที่ 105 บุปผามังกรคำราม และค่ายกลพฤกษากลืนกิน!
ฉู่โม่วรู้สึกเพียงแค่ว่าเหมือนตนเองได้เดินผ่านเยื่อบาง ๆ มา แล้วทันใดนั้นโลกก็หมุนไปหมด ประสาทการรับรู้สับสนไปชั่วขณะ และเมื่อทุกอย่างสงบลง ภาพของโลกเบื้องหน้าก็เปลี่ยนไปแล้ว
“นี่คือ… เขตแดนลับเมฆาครามงั้นเหรอ?”
เมื่อเงยหน้ามอง
ทุก ๆ อย่างรอบตัวเป็นบรรยากาศของป่าที่เขียวชะอุ่ม
และบนท้องฟ้ามีเมฆสีสันสดใสดูเป็นฤกษ์งามยามดีปรากฏให้เห็น
นั่นไม่ใช่เมฆจริง ๆ แต่อย่างใด
มันคือสิ่งที่เกิดจากการที่อณูแห่งชีวิตภายในโลกนี้มารวมตัวอัดแน่นกันเป็นกลุ่มก้อน
ยืนอยู่จุดเดิมและสูดหายใจเข้าลึก ๆ เขาสามารถสัมผัสได้ถึงอณูแห่งชีวิตภายในอากาศ ที่เมื่อมันเข้ามาภายในร่างกาย มันกลายเป็นของเหลวและเติมเต็มส่วนต่าง ๆ ในร่างกาย ขจัดความติดขัดตามกล้ามเนื้อและแทนที่ด้วยความชุ่มชื้นทั่วร่างกาย
ลมปราณที่อยู่ในจุดตันเถียนเริ่มหลั่งไหลไปทั่วร่าง บรรยากาศภายในเขตแดนนี้กำลังกระตุ้นการทำงานของมันจริง ๆ!
‘ทำไมถึงมีอณูแห่งชีวิตเข้มข้นขนาดนี้เนี่ย!?’
‘สมเป็นเขตแดนลับขนาดใหญ่จริง ๆ บรรยากาศแบบนี้ มันจะต้องมีสมบัติบรรพกาลเกิดขึ้นในสักแห่งหนึ่งอย่างแน่นอน!’
แววตาของฉู่โม่วเป็นประกาย เขาคิดกับตนเอง
ภายใต้บรรยากาศที่เต็มไปด้วยอณูแห่งชีวิตนี้ ต่อให้เป็นเพียงวัชพืชก็มีโอกาสที่จะเติบใหญ่เป็นหญ้าวิญญาณลมได้ ยิ่งไปกว่านั้น อณูแห่งชีวิตภายในเขตแดนลับนี้ยังเข้มข้นราวกับว่ามันจะกลั่นรวมก
