ับแก่นแท้ของร่างกายตลอดเวลาเลยด้วย
“จริง ๆ การที่อณูแห่งชีวิตหนาแน่นแบบนี้ มันไม่ใช่เรื่องปกติของเขตแดนลับขนาดใหญ่หรอก เหตุผลที่แท้จริงก็เพราะว่า พฤกษาบรรพกาลต้นนี้ดูดกลืนรอยแยกของมิติเข้ามาแล้วนำพลังที่หลั่งไหลอยู่ภายในนั้นออกมาตลอดต่างหาก เขตแดนลับแห่งนี้จึงเกิดการเปลี่ยนแปลง!”
ตอนนั้น…
หมัวซานซานที่ได้สติพอดี เห็นสีหน้าตกใจของฉู่โม่ว เธอก็อดไม่ได้ที่จะช่วยอธิบาย
ฉู่โม่วพยักหน้า
ทั่วบริเวณนั้น เขาสามารถพบเห็นผู้ฝึกยุทธ์กระจายตัวกันไปทั่วราวกับสัตว์ป่าที่อาศัยตามถิ่นที่อยู่ และจะมีอยู่ทิศทางหนึ่งที่พวกเขาต่างพากันมุ่งหน้าไป
ทางนั้น
เป็นบริเวณที่มีซากปรักหักพังอยู่เยอะ ไม่ว่าจะมุมไหนก็มีแต่หอคอย มันถูกสร้างไว้ตามภูเขา ซากที่เห็นได้ชัดที่สุดเหมือนจะเป็นเจดีย์ทองคำ สิ่งนั้นสูงกว่าร้อยเมตร มันสูงเด่นกว่าหอคอยอื่น ๆ แถมยังมีดอกไม้หลากสีสันส่องแสงอยู่โดยรอบด้วย
สิ่งปลูกสร้างส่วนใหญ่ล้วนแต่พังทลายตามอายุขัย
เหลือไว้เพียงสิ่งนี้
ที่ไม่ว่าจะผ่านมากี่สิบหรือกี่ร้อยปี มันก็ยังตั้งตระหง่านราวกับถูกหยุดเวลาเอาไว้ ผิวหน้าของสิ่งเหล่านี้มีแสงสว่างระยิบระยับให้เห็นอยู่เป็นนิจ
ชัดเจน…
มันเป็นสิ่งเดียวที่ไม่มีทีท่าว่าจะพังทลาย
“พวกนั้นกำลังทำอะไรกันน่ะ?”
ฉู่โม่วถาม
“ที่นี่มีโบราณสถานมากมายถูกค้นพบตั้งแต่ครั้งก่อน ๆ น่ะ หนึ่งในโบราณสถานพวกนั้นก็คือ โบราณสถานของกองกำลังที่เรียกว่าสำนักกระบี่สวรรค์ สำ
